Poezja

w bezkresnej pustce mroku
martwej materii bryła
rozkręca się powoli
wiruje wokół osi
 
coraz bardziej gorąca
rotuje jeszcze szybciej
ciągle nienasycona
wszystko w ów tan porywa
 
gdy wreszcie dosyć miała
własną masą rozgrzana
trysnął z niej blask gorący
narodziło się słońce
 
to co jeszcze zostało
wokół gwiazdy wciąż krąży
wolno w globy się zmienia
zapanował porządek
 
na planecie z księżycem
z optymalną orbitą
przywiane z zimnych dali
rozgościło się życie

Argo.