Poetry

Z Nic w nic
Z ciemności w otchłanie
Z pieczar mózgu pieczarki
ot tak
         na śniadanie

Wdycham przemijanie

Kiedyś powód każdy był dobry
choć nie znał przyczyny
A katechizm i powołanie
wybijała mi siostra
miarowo linijką na ręce
i najadłem się wstydu

Jak daleko odszedłem Boże
                                          od Ciebie
od czystości błękitnego lodowca
od prostoty i mocy atomowej syntezy
wewnątrz ostatniego słońca

Kiedy mijam przystanek
kiedy widzę jak nocny stróż patrzy na zegarek
jakby próbował oczami przyśpieszyć własne przemijanie
odczuwam cień radości że przecież jeszcze nie umarłem

Przecież jeszcze żyję 
choćby złudzeniami
choćby powolnym ko...