Poezja

gdy nikt nie patrzy wącham książki
do twarzy tulę okładki  liżę tytuły
świeże farby wilgotną pleśń
pożar stodoły w siedemdziesiątym dziewiątym
i wyobrażenie miłości
 
trochę się modlę swoimi słowami
bez dywanika i strony mekki
w różnych porach i nieregularnie
zdarzają się trzęsienia ziemi
 
zadrukowane nieme strony
zamknięte własną interpretacją
niektóre służyły jako schowki
pechowe  odbarwienia skancerowanych słów
 
endorfiny 
bezmyślna szarańcza