Najnowsze prace:

Poezja

	tetu
	PROFIL O autorze Przyjaciele (3) Poezja (60)

najnowsze najwyżej punktowane najczęściej komentowane

tetu, 29 stycznia 2026

wołają na mnie Mokosz

jestem częścią naturalnego cyklu
wrastam w ziemię
wyrastam z wody

w związku z księżycem bywam
matką
żoną
kochanką

przy nadziei pola pszenicy
szeleszczą swoim językiem
i wszystko wzbiera

kręć się kręć wrzeciono

i choć dłonie mam pełne gwiazd
smakuję życie
miłość wplatając między zboża

liczba komentarzy: 2 | punkty: 5 | szczegóły

tetu, 24 stycznia 2026

pierwsze: nie rozszczepiaj światła, ani żadnej rzeczy która jego jest.

nie ma już wspólnego punktu. ciemność — jasność,
jasność — ciemność. są tylko chwile, przez które budzę się
szukając szklanej kuli. przemierzam światy,

by pokonać pryzmat, ominąć białe światło i dotrzeć
na skraj czarnej tęczy. to jedyny punkt, by spowolnić czas
tego co pomiędzy. nie rozszczepiaj światła,

nie ma już miękkiej krzywej; pamiętaj jego kształt, kruchość,
i ten zimny rodzaj ciszy, kiedy wszystko gaśnie.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 6 | szczegóły

tetu, 19 stycznia 2026

drugie: nie przeciągaj. struna jak kij — ma dwa końce.

nie wrócę do kręgu ognia; jasność oślepia
i parzy. niby te same płomienie, a skóra stała się
przezroczysta. prawdziwa przyjemność, to czerń;
wmasowana w ciało nie definiuje początku

i końca nie widać.

liczba komentarzy: 3 | punkty: 6 | szczegóły

tetu, 17 stycznia 2026

Na dwa

rozpisać ciszę
by wybrzmiała

na dwa głosy potrzeba pary
w płucach zaledwie kropla
i to znajome rzężenie

drzemiesz

dzień i tak wisi na włosku —
po włosku tylko kawa

ty stawiasz

a ściany rosną —
bezszelestnie i
stajesz się wiatrem w kominie
głosem na dwa świerszcze

jesteś
między ustami a brzegiem ciszy

słyszysz

liczba komentarzy: 1 | punkty: 6 | szczegóły

tetu, 13 stycznia 2026

Na cztery

rozpisać pustkę
by wybrzmiała

w metrum cztery czwarte
cisza rozchodzi się po kościach
wyjątkowo zimny maj zostawia ślad

unikam odpowiedzi na pytanie
o słowo o kamień — milczę
słowem i kamieniem

niekończąca się myśl przebija światło
i znów zapada senność — wieczna pamiątka
Róża po wyrwanym sercu

liczba komentarzy: 1 | punkty: 6 | szczegóły

tetu, 13 grudnia 2025

trzecie: nie mów, gdy nie wiesz, czy nie skaleczysz

słów trzeba pilnować. wymykają się jak iskry — pożar
odbiera zdolność akomodacji. czytam z własnej dłoni
i wiem, jak bardzo zawodzi nas język. niepostrzeżenie
zwijam się w czerń, tylko tak odetnę więzy. bez dymu

wygaszę światło.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 6 | szczegóły

tetu, 21 listopada 2025

czwarte: nie wykradaj czarnych wiśni z mego raju

i stała się ciemność. zachowawczo sprawdzam
wszystkie zakamarki. są czyste i wonne. pora kwitnienia
przesuwa krawędzie, odwraca znajome zapachy. nie kradnij;
wiśnie dojrzewają w popiołach. każdej nocy

nasze kości strzelają,
jak pestki.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 5 | szczegóły

tetu, 16 listopada 2025

piąte: nie wyrywaj moich tkanek z (nie)pamięci

ewoluuję na nowo. płomień zgasł i teraz ciemność
jest namacalna. skóra ma kolor smoły, dlatego
wtapiam się w tło. widmo pogorzeliska, to tylko zły sen,

odległy o kolejną noc, za którą czarny świt
wdrapuje się na kolejny poziom.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 5 | szczegóły

tetu, 9 listopada 2025

szóste: nie kręć. ziemia i tak obraca się za szybko

źródło ognia zaczyna się pod powiekami. w ustach
mam las, suchy jak ziarna pieprzu. wystarczy iskra,
by to co na języku, płonęło żywym słowem. wymówka

jest jak zapałka, skrawek papieru — ziemia,
już chyba niczyja. nim zdmuchnę płomień,
chcę poznać jego surowość, skruszyć go w palcach;

zaboli — wiem, ale tylko tak uniosę
bezgraniczną pustkę, niewyobrażalną ciemność.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 5 | szczegóły

tetu, 2 listopada 2025

siódme: czcij swoje zwycięstwa i klęski swoje

pies pogrzebany. ogień według świętego
Hefajstosa. zupa — skór wielu. rosół. popieprzony

image. odporność na oparzenia. pogorzelisko namaszczeń;
w pełni spopielony świt.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 3 | szczegóły

10 - 30 - 100

Pozostałe wiersze: wołają na mnie Mokosz, pierwsze: nie rozszczepiaj światła, ani żadnej rzeczy która jego jest., drugie: nie przeciągaj. struna jak kij — ma dwa końce., Na dwa, Na cztery, trzecie: nie mów, gdy nie wiesz, czy nie skaleczysz, czwarte: nie wykradaj czarnych wiśni z mego raju, piąte: nie wyrywaj moich tkanek z (nie)pamięci, szóste: nie kręć. ziemia i tak obraca się za szybko, siódme: czcij swoje zwycięstwa i klęski swoje, ósme: pamiętaj, by zdusić żar nim odrodzi płomień, dziewięte: nie będziesz wskrzeszał mostów moim imieniem, dziesiąte: nie będziesz pił tej suszy przede mną, dzisiaj mam dla ciebie więcej czułości, Kamień, przepływania, zaćmienie. w martwym punkcie., chcę być z tobą w zmowie, walizki pełne słów, tu kończy się sen a zaczyna las, wstrząsy wtórne, i odpuść nam, kiedy mówię że cię kocham, głód, Rokowania, pierwsza lepsza, Stos, do wyczerpania snów będziemy się dzielić, Z rdzawych chmur spadnie ciężki deszcz, Jeszcze mnie nie budź, przejść przez światło dnia i nie spłonąć, w podeszłych czasach wciąż jesteśmy młodzi, Piję jasne na znak (s)pokoju, podoba mi się twój romantyzm, moje ciało jest miejscem pochówku, deprywacja, ***[noc jest pełna. od znaczeń, po koniec języka...], ***[noc jest twarda. od deski do deski...], pomiędzy tym co kocham, wyliczanka, (od)kochaj, próba wiary, po obu stronach wiersza, Złudzenia, Błysk pamięci, como una basura, znaki, z wiekiem nabywam uczulenia, Pok(r)uszenia, Przeciwieństwa, fotofobia, Niewskrzeszenia (bezsilność 5), przysięga ( bezsilność 4), nie nazywam już braci po imieniu, Nie pożądaj (bezsilność 3), Rubikon (bezsilność 2), bezsilność, zapatrzenie, E= mc kwadrat, Okołolirycznie,

Najnowsze prace:

Poezja

wołają na mnie Mokosz

pierwsze: nie rozszczepiaj światła, ani żadnej rzeczy która jego jest.

drugie: nie przeciągaj. struna jak kij — ma dwa końce.

Na dwa

Na cztery

trzecie: nie mów, gdy nie wiesz, czy nie skaleczysz

czwarte: nie wykradaj czarnych wiśni z mego raju

piąte: nie wyrywaj moich tkanek z (nie)pamięci

szóste: nie kręć. ziemia i tak obraca się za szybko

siódme: czcij swoje zwycięstwa i klęski swoje

Ostatnie komentarze:

kontakt z redakcją