fajne, bajkowa grafika i razem z tytułem:)

zgłoś

Pogawędź jeszcze :)

zgłoś

to świetna myśl dzieki;-)

zgłoś

No nic to. Czas na mnie. Pójdę dziś tędy spać. Dobrej nocy obecnym i nieobecnym http://www.youtube.com/watch?v=CJA69C6SlRk

zgłoś

jeszcze przed sanem wpadnij do nowej

zgłoś

jak odcisnięte na płycie pliśniowej(chyba tak to się zowie)

zgłoś

tak? nawet nie wiem;-)

zgłoś

Ta ma być następna w podróży.

zgłoś

Dawno, dawno temu, a może wczoraj lub jutro – Najstarsi Ludzie mówili, ale za cicho – był sobie mur, a w jego wybrzuszeniu czerniała dziura od klucza, którym był sam diabeł. A był sam, bo z kim on mógłby być, nie wiedział Nikt, nawet sam diabeł.

zgłoś

Za murem i przed nim sterczały drzewa: te pierwsze, w oddali, wyglądały jak obrastające czymś maszty statków spod ziemi, tym drugim, bliżej, niższym, pnie chudły, jakby miały zamienić się w struny, a na wyższych z drzew mieszkały potwory – udawały konary, więc ich nie było.

zgłoś

Cały świat wokół powstał ze zbitych liści i sierści potworów: tak długo blaszki z ogonkami i włosy obijały się o powietrze i układały jeden obok drugiego, aż najpierw zaczęła krążyć w pustce wśród drzew, i zatrzymała się, spadzista ziemia, a później urosła na niej ściana; tam diabeł wydrążył przejście do niewiadomokąd.

zgłoś

Z drzewa-masztu pazurami wydrapał skrzypce, umocował struny z drzew chudnących i czasami grał przed dziurą od klucza, ale o diablej muzyce Nikt nie umiał powiedzieć niczego pewnego.

zgłoś

[Przybysze spoza Świata Zbitych Liści i Sierści twierdzili, że przypominała im trochę to: http://www.youtube.com/watch?v=qbJA8ASWFFg]

zgłoś

Niebo tam było białą płachtą, przez którą przeciekało, nie spadając, coś ciemnordzawego; diabeł nazwał ją Niebotamem i odtąd Niebotam słuchał skrzypiec, wiernie jak pies.

zgłoś

Pewnego razu Diabeł wrzasnął do Niebotama: – Spadaj!

zgłoś

Bał się, marzł, ciemniał i sztywniał, i chętnie by się nakrył, ale nie miał czym. Krzyk wydał się tak malutki przy wielkim, płaskim Niebotamie, że i sam diabeł się zaśmiał, i struny zabrzęczały jak rozbawione: to nie był pies, którego można wytresować – robił, co chciał, i słuchał, jak potrafił, czyli wisiał nad ścianą i strzegł jej w milczeniu.

zgłoś

(a teraz na trochę snicknę gdzie indziej; wrócę niebawem)

zgłoś

Im dłużej grał skrzypek, tym więcej muzyka opowiadała o podziemnych statkach. Najwcześniej śpiewała o pokładach, na których ludzie patrzą w górę, tak jakby pragnęli wypatrzyć do cna całe ciemne, nieprzejrzyste niebo nad sobą.

zgłoś

Mijały dni, toczyły się noce, i wiele ich było, zanim z muzyki zaczęły się wysnuwać obrazy z mórz, po których dawno, dawno temu, a może wczoraj lub jutro, Najstarsi Ludzie wiedzą, ale nie powiedzą, płynęły statki. I zawijały do ruchliwych portów, pełnych pstrokatych kolorów i hałasu, nad którymi czuwał Niebotak.

zgłoś

Diabeł patrzył i nasłuchiwał, jak ze strun z Chudnących Drzew wyciekają mgielne obrazy i migoczą; kiedy odpływały, żeglowały ku górze - zjadał je Niebotam.

zgłoś

A im dłużej grał skrzypek, tym istoty świata z melodyjnej mgły stawały się wyraźniejsze, aż w końcu tak im się wyostrzyły brzegi, że diabeł poczuł, jak ranią mu oczy, więc je zamknął, a wtedy one haratały powieki. Ale i to było do zniesienia, ponieważ i tymi obrazami karmił się Niebotam.

zgłoś

Pożerał jednakowo wyspy z wód, kontynenty i wszystko, co na nich marniało i kwitło. Skrzypek miał dość apetytu Niebotama, ale nie wiedział, jak pozbyć się stworzenia. Wprawdzie, jako się rzekło, Skrzypek wydrążył przejście, ale było zamknięte, bo Diabeł nie wiedział, że jest kluczem do niego.

zgłoś

nareszcie nos zadzierasz..

zgłoś

Ale im dłużej grał instrument z Drzewa-Masztu, tym więcej z nut zostawało w Świecie z Sierści i Zbitych Liści, tak że i Strażnik Niebotam przestał nadążać z uprzątaniem dźwięków i iskrzących z melodii obrazów.

zgłoś

I dlatego, dawno, dawno temu, a może wczoraj lub jutro, Najstarsi Ludzie będą pamiętać, z jednej z potraw został Nocny Gość. Usiadł pod małym Chudnącym Drzewem, podparł dłonią brodę, a skrzypce zagrały dla niego Pieśń Jakiej Jeszcze Nie Było.

zgłoś

Kiedy pieśń umilkła, Skrzypek, zdziwiony, rozejrzał się i zobaczył Nocnego Gościa. – Czy możemy stąd wyjść? – zapytał, a głos był chyży jak umykająca jaszczurka. – Nie wiem – powiedział Nocny Gość i wszystko ucichło, razem z mlaskaniem Niebotama. – Zawsze byłem sam – odezwał się wreszcie znów Skrzypek. – Wiem – odparł Nocny Gość.

zgłoś

Zastanawiał się, skąd się wziął wśród tych Zbitych Liści i Sierści, z Diabłem jak sama muzyka przed sobą, a Najstarsi Ludzie mówili, że Nocny Gość zgodził się iść na drugą stronę, pod warunkiem, że Diabeł pójdzie pierwszy.

zgłoś

I tak Diabeł, który tak długo, długo nie wiedział, jak otworzyć mur, zniknął w jego czarnej jamie, bo nie był już sam.

zgłoś

Za nim, skoro obiecał, zanurzył się w czerni Nocny Gość. Najstarsi Ludzie mówią, że dwaj wędrowcy szli w ciemności, która nie miała końca, ale przebyli ją bez zguby, ponieważ muzyka rozjaśniała i pokazywała im drogę.

zgłoś

Na tej drodze diabeł wprawdzie mieszkał w skrzypku, ale jak w przytulnej dziupli, w której można zasnąć po diabelskiej podróży, więc zasnął i mógł wreszcie odpocząć. Śnił o statkach pod ziemią i płomieniach, które rozjaśniają ich pokłady. Ale to tylko na początku. Później, po drugiej stronie, przy kołysankach z portów pełnych pstrokatych barw i hałasu, zaczął śnić tak, jakby czuwał nad nim Niebotak.

zgłoś

Dlatego Nocny Gość i Skrzypek mogli odtąd wędrować po świecie, z muzyką, przy której ludzie rozjaśniali się, uspokajali i cichli, bo myśleli o morzu, które trochę się kończy, a trochę nie.

zgłoś