niepokój znajduję w muzyce hiszpanii..

zgłoś

czuję go...

zgłoś

ale powiem ci ze tak mialam ochote to zatytulowac, "nie pokoj"

zgłoś

oczywiscie ja sie zgadzam z toba w pelni co do twojego komentarza;-)

zgłoś

ale nie jestem dobra w nadawaniu tytulow

zgłoś

ma ktos propozycje?

zgłoś

pora na duchy ;)

zgłoś

Okej. Dziś najwyraźniej czas na piętnastą bajkę.

zgłoś

Dobrze, to chodźmy, skoro iść mamy.

zgłoś

Było, czy nie było, ale się zdarzyło, że dawno temu, wczoraj lub jutro, domu nie było, a Najludzie wytrzeszczali oczy tak, że można było nie wierzyć, że go nie ma, i śpiewali szantę: "Każdy Sam", której pierwsza zwrotka brzmi tak:

zgłoś

Weź się w garść, się ściśnij, / aż stracisz oddech, / aż ci się przyśni, / jak wypić wodę.

zgłoś

Zawodzili tak chórem, bo dom zsuwał się na wodę, gdzie dali nura domownicy; w bezdni przepadły też sprzęty.

zgłoś

A refren szanty, jak gdzieniegdzie już widać, a gdzieniegdzie dopiero będzie widać, brzmiał tak:

zgłoś

Katastrof nie ma / bo Każdy Sam / układa sobie / swój własny kram.

zgłoś

Podłoga-pokład huśtała się, gdy gramolił się do wyjścia z domu ostatni mieszkaniec, i wtedy Najludzie spostrzegli, że przecież trzeba powtórzyć refren:

zgłoś

Katastrof nie ma / bo Każdy Sam / układa sobie / swój własny kram.

zgłoś

A ponieważ bajka lubiła światy alternatywne, postanowiła przełączyć się na trochę do innego świata, zanim spróbuje podejść do drzwi razem z Ostatnim Mieszkańcem. A zatem, chodźmy teraz odpocząć.

zgłoś

Czas nam w dalszą drogę iść, Nocna. I, jako i zwykle, rzecz jasna, możemy iść razem, i możesz poczekać, jeśli tak wolisz :-)

zgłoś

Pośród butwiejących drzazg-olbrzymów, tak rozrośniętych w półmroku, że Najludzie upierali się, że to nie drzazgi, a kije – jeden Najczłowiek nawet głośno poświadczył, że miały po dwa końce, podczas gdy drzazgi mają po jednym – i wśród pokręconych korzeni, pełzło po pokładzie Ono.

zgłoś

Najludzie gapili się i powiadali, że Ono było lalką ze szmatek. Kiedy lalka czołgała się do wyjścia, Najludzie kłócili się o to, kto ją zrobił i co ma w środku:

zgłoś

niejeden dałby sobie rękę uciąć, jakby na czyjeś oczy widział, że lalka wypchała się i pozszywała sama, ale niejeden mówił, że to bzdura, ponieważ, jak wiadomo, więc trzeba zaśpiewać, że

zgłoś

Katastrof nie ma / bo Każdy Sam / układa sobie / swój własny kram.

zgłoś

isso czy nie mogłabyś tak w jedynym komentarzy robisz się rozwlekła :)

zgłoś

Wśród Najludzi były też stronnictwa wnętrz: a to trocin, a to gąbki, a to gałganków środkowych w odróżnieniu od gałganków obrzeżowych, zwanych dalej granicznymi, ale do jutra dawno, dawno temu jeszcze nie ustalono faktów z pewnością.

zgłoś

Pokład ciemniał i kołysał się, a z nim Ono. Drzwi poskrzypywały, burty falowały: wybrzuszały się to do środka, to na zewnątrz, a ściana tuż przy wyjściu rozjaśniała się przy każdym wątłym ruchu lalki, która najciszej, jak potrafiła, wołała na pomoc Nocnego Gościa.

zgłoś

Jednak tym razem Nocny był chyba gdzieś daleko i jej nie usłyszał. W pobliżu siedzieli jedynie Najludzie i na czyjeś oczy widzieli, że na pokład zaczęła się sączyć woda. Dlatego mieli ochotę coś zrobić, a skoro tak, zaintonowali znowu pierwszą zwrotkę szanty, ponieważ drugiej jeszcze nie wymyślili:

zgłoś

Weź się w garść, się ściśnij, / aż stracisz oddech, / aż ci się przyśni, / jak wypić wodę.

zgłoś

Gałganki poczuły, że drzwi są tak daleko, że Ono nie dowlecze się do nich nigdy. Były coraz bardziej mokre, przeto i coraz cięższe. Najludzie zaczęli więc zakładać się, czy i kiedy Ono dosięgnie drzwi; stawki w zakładach tym wyżej rosły, im więcej przybywało wody na pokładzie.

zgłoś

Jeden z Najludzi krzyknął więc do lalki: Pośpiesz się! Czas nas goni!

zgłoś

A inny Najczłowiek zaszczebiotał: Uśmiechnij się! Uśmiech to lekarstwo. A grupa jeszcze innych Najludzi skandowała: Ruszaj się! Szybciej! Szybko! Szybciej! Więcej ruchu! Ruch to zdrowie! Ruch to zdrowie! Ruch to zdrowie!

zgłoś

A ktoś jeszcze inny zażyczył sobie od bajki składniejszego opowiadania, bo lubił, kiedy lalki pełzną w większym dla niego komforcie, bez zbędnych przerw.

zgłoś

Bajka poczuła, że woda podchodzi jej do gardła i zakrztusiła się. – Nocny Gościu! – zawołała, kiedy tylko odzyskała oddech. – Nocny Gościu.

zgłoś

I wtedy Nocny Gość wziął lalkę za rękę, Najludzie znikli, Drzazgi-Olbrzymy i korzenie pozbierały się i ułożyły w meble, szanta i okrzyki ucichły, woda opadła, a dom przestał się chybotać.

zgłoś

I drzwi się wtedy zamknęły, ale jedynie na trochę koniec, trochę nie.

zgłoś

Pozdrowienie Agnieszki, Nocna :-) I zostawiam po raz drugi piosenkę, którą kiedyś jednej z Twoich grafik podarował Bazyliszek

zgłoś

p.s. kiedy to teraz opowiadałam, przypomniało mi się zdjęcie, które ze dwa lata temu zrobiłam w jednym z polskich miast przy wschodniej granicy, przy bardzo maleńkim oczku wodnym w parku. spróbuję je testowo dołączyć, i zobaczyć, jak wygląda na Trumlu, bo jakość techniczna jest nieszczególna

zgłoś