zamiast wiersza...

zgłoś

za tymi drzwiami... jest Narnia... :)))

zgłoś

nie trzeba się smucić...jutro będzie lepiej:) " bo płynie czas, płynie czas i zabija rany"

zgłoś

to piękny wiersz:)

zgłoś

a dziękuje to udane pocieszenie z twojej strony Haniu;-)

zgłoś

;-)

zgłoś

Ja tam widze przerażenie, strach, smutek. Ktoś czeka ale nikt nie przychodzi.. za drzwiami nie ma nic pozytywnego

zgłoś

dokładnie Haniu;-)

zgłoś

smutne zdjęcie :)

zgłoś

bo i ja jestem dziś smutna czyli udało mi się przelac moje uczucia;-)

zgłoś

fajna nutka i ich glosy takie anielskie, a smutac nie pozwalam, chociaz drzwi juz niedomkniete, tylko pustka i zgliszcza co bylo:))))

zgłoś

tak tylko zgliszcza i pustka zostały i ... ja

zgłoś

http://www.youtube.com/watch?v=JlDnevvKud0, kiedys to nawet gralem, ale kieeedys:))))

zgłoś

musze Haniu pocwiczyc:))))

zgłoś

to musze sam bo to solo, niby latwe, gdy sie umie, tam jest jeden gryf i palucha mi brakuje, MI by mnie podrywala:))))))

zgłoś

i mam fiknac do rzeki, no Ty mi zyczysz:))))))))

zgłoś

tylko nie mow tego MI:))))))))

zgłoś

o jezusiczku, byl raz sobie bazylek....no ale MI:))))))))))))))))))))

zgłoś

:))))))))))))))))))))

zgłoś

przydałoby się posprzątać ten bajzel..//;))

zgłoś

Mleczne światło wdziera się przez szpary do środka. I zagląda przez szyby. Wystarczy otworzyć drzwi by wlało się do wewnątrz . Wystarczy jeden ruch by zdominować czerń. Niewiele brakuje

zgłoś

za drzwiami jest cały świat..

zgłoś

A dziękuję, że pytasz. wyjazd bardzo owocny. Zakończony dużym jak dla mnie sukcesem. I znów wrócę do Juraty !!! :) :)

zgłoś

Z przyjemnością zajrzę do Ciebie :)

zgłoś

Za drzwiami staje Nadzieja... na lepsze jutro... :))

zgłoś

Z jednej strony obumarły czas, nieustanne czekanie na... Wciąż przewodzą drzwi i ta myśl, której skupienie lśni się szczelinami poza wciąż przewodzące drzwi. Z drugiej strony, układanka z chwil, podzielony czas na starzejące się uczucia. Na pewno nadzieja, która niegdyś dobrym solidnym tynkiem kładziona, lamperią umilającą spojrzenia, a dziś? Czas przemija i wszystko się zmienia - a jednak nic się nie zmieniło. Zmienia się postrzeganie, obraz po przez rozsypującą się nadzieję, nie zmienia się natomiast stan rzeczy. Zanudzam, wiem. Motywująca praca.

zgłoś

Tak, Mariusz ma rację, a znowu przyszłam, by popatrzeć na światło sączące się zza niedomkniętych drzwi, sprzątnąć niepoukładane myśli, pozbierać smutki, odkurzyć nadzieję... :)))))

zgłoś

pod drzwiami malutkie światło próbuje się przebić :)

zgłoś

Dzisiaj po drodze było tu. Skoro tak, pójdziemy szukać cienia nadziei, o którym Nocny Gość powiedział, że ma tu być :-)

zgłoś

Dawno, dawno temu, czyli wczoraj lub jutro – Najcichsi Ludzie pamiętają, ale nie Każdemu powiedzieli – widać było lądy na ścianach i resztki, i rupiecie brudnych ziem na podłodze z desek; na końcu tamtego świata były uchylone drzwi.

zgłoś

– Za tymi drzwiami jest kraina baśni! – wykrzyknął w Tamtym Świecie męski głos, który wziął się tam nie wiadomo skąd. – Jutro jest lepiej, bo czas zabija rany – powiedział niewidoczny głos kobiety.

zgłoś

– Za drzwiami jest nic dobrego – wyjaśnił drugi kobiecy głos. – O, nie, tam znika smutek – rozległ się jeszcze inny: smok, kiedy rozmawia językiem ludzi, tak właśnie brzmi.

zgłoś

– Przydałoby się tu posprzątać – powiedział trzeci głos kobiety. – Otworzy się drzwi, wleje się światło – oznajmił czwarty kobiecy. – Jeden ruch – dodał, jakby kogoś zachęcał.

zgłoś

– Za drzwiami cały świat – powiedział głos niewidzialnego starca. – Tak – zawtórował piąty głos kobiety. – Za drzwiami czeka nadzieja! – i szósty głos kobiecy wybuchnął śmiechem.

zgłoś

– Przypatrzcie się dobrze. Znużenie, otępienie, rezygnacja. Ciekawa sprawa – odezwał się czwarty męski głos, a następny, kobiecy, zauważył: Światełko przy drzwiach się przebija.

zgłoś

Każdy z nich raz po raz powtarzał własne słowa, jednocześnie i prawie jednocześnie z innymi, ale bez przekrzykiwania się, raczej tak, jakby dla każdego z głosów pozostałe głosy wsiąknęły w deskowate i murowane ziemie – chór solistów w Tamtym Świecie.

zgłoś

Od którejś z powtórek jeden po drugim głos przy każdym następnym bisie opuszczał po jednym słowie, od końca albo od początku, aż ostatnie z słów przeciągnęły się w echa – to zanikały, to wracały w ciszy, która dzwoniła to głośniej, to słabiej.

zgłoś

Nie wiadomo dlaczego była to na Nocnych Drogach najsmutniejsza, najdotkliwiej opustoszała z opowieści, jakie odwiedziły Nocnego Gościa.

zgłoś

I choćby, szarzejąc, z całych sił chciała mówić o sobie barwniej, nie zaczerpnęłaby ni odrobiny siły na jakieś latanie od gwiazdy do gwiazdy, pogwizdywanie na przeszłość – wszystko byłoby koloryzowaniem na siłę po nic.

zgłoś

Dlatego bajka pomyślała, że musi się skończyć. Za drzwiami uchylonymi w niej czekało coś przerażającego; jeżeli było również i tym, co dostrzegły Głosy, i tak pozostawało straszne.

zgłoś

– Ja tam widzę przerażenie, strach, smutek. Ktoś czeka, ale nikt nie przychodzi – zbliżył się do Bajki głos Nocnego Gościa, który razem z Najcichszymi Ludźmi patrzył na Tamten Świat z lądami na ścianach.

zgłoś

A Najcichszy z Najcichszych uśmiechnął się, bo zobaczył cień nadziei, którą zostawił w Tamtym Świecie nocny gość:

zgłoś

na granicy Tamtego zaczęła wyrastać inna z Nocnych Dróg, coraz szersza, i szersza, i mniej wyboista, i układała się coraz mniej szorstko, jak cień, który rozwija się bez pośpiechu.

zgłoś

A na przydrożnej tablicy jakaś rozczochrana kobieta napisała "do trochę końca, trochę nie" i poszła do Nocnego Gościa, który czekał już gdzie indziej.

zgłoś

Pozdrowienie Agnieszki, Nocna :-) http://www.youtube.com/watch?v=ZU5En14C1A0

zgłoś

issa, ja też jednym tchem, ale nadałaś kształtów !!!!!

zgłoś

autorce ukłon za prowokacje zdjęciem:)

zgłoś