ja w czarodziejskim ogrodzie

zgłoś

a wg mnie to raczej ławeczka na cmentarzu... duchy Romea i Julii się na niej kochają :)

zgłoś

i pewnie dlatego nie masz problemu z odbiorem moich prac;-)

zgłoś

http://www.youtube.com/watch?v=CJnX8C7vJ1g

zgłoś

nie rozumiem, proszen jaśniej;-)

zgłoś

teraz rozumiem;-)dziękuje

zgłoś

może dlatego mam wrażenie, że tu już byłem..

zgłoś

z zaświatów:)

zgłoś

... jest w Twoich pracach duch przeszłości. Wychodzi z mgły i patrzy ...:)

zgłoś

jesteś mnie częścią

zgłoś

Dziś Nocne Drogi zaprowadziły mnie tu.

zgłoś

I, rzecz jasna, jako i zwykle, możemy wejść do środka grafiki razem lub możesz zostać i poczekać na mnie, Nocna :-)

zgłoś

Dawno, dawno temu, a może wczoraj lub jutro, Najstarsze Rzeczy nie pamiętają, stała sobie ławka, a na niej siedział i wcale go nie było widać. Za plecami ławki rosły i było je widać, ale ten, kto potrafił przejaśnić, czym są, właśnie wtedy przestał mówić.

zgłoś

Dlatego ławka opowiadała się sama tym, jak była, i tak samo robiły to stworzenia rozświetlające się z tyłu, za nią, chociaż były... niegadatliwe, "zamknięte. Wszystkie muszą być zamknięte... Otwarte są przerażające" – podpowiedział Nocny Gość, który wtedy siedział za krawędzią, za granicą grafiki, tuż przy końcu świata Rzeczy.

zgłoś

Dlatego dawno, dawno temu, było, czy nie było, ale tak się zdarzyło, że w ciemności utkała się ściana z pnączy i liści, a w niej zamieszkały zwierzęta światła i chciały się nakarmić ławką. – Jesteś częścią nas – tłumaczyły jej Prześwity. – Pochłaniacie mnie – mówiła Ławka językami z desek, mową porąbanych i pociętych drzew: zapachem i zgładzoną szorstkością.

zgłoś

– Och, czego tu się bać – wyświetlały jej prosto w deski zwierzęta – kiedy cię zjemy, będziesz wreszcie jasna. – Nie wiem, czego się boję – odpowiadała Prześwitom pożerana ławka. I gęstniała pod nią ciemność, a z liści wychodziły zwierzęta z łez; one chciały być razem z sobą, więc stwardniały, pozieleniały, poszarzały, wrosły w ziemię i dlatego nie mogły wyschnąć, więc zostały im błyski.

zgłoś

Najmłodsza z Rzeczy, która była rysunkiem w skale za siedmioma morzami i siedmioma górami, wyżłobiła, że na ławce wcale nie siedział i nie było go widać.

zgłoś

Z zawiłych, nie dla Każdego zrozumiałych, słów na skale układał się inny labirynt: ławka czekała, aż przyjdą ludzie. Legenda liniowała, że gdy chociaż jeden z ludzi, którzy przyjdą, żeby na niej usnąć na siedząco lub na leżąco, odważy się wstać we śnie i pozwoli się zjeść zwierzętom światła, to Prześwity przedrą się na wskroś, w dziury w murze z roślin, w przejścia w gąszczu, i będą tak otwarte, jakby mówiły do przechodzących: jesteś częścią mnie.

zgłoś

I wtedy na ławce zaczną widzieć się kochankowie i pleść sobie te wszystkie słodkie trzy po trzy, jakie są najpiękniejszą muzyką póty, póki zostają między dwojgiem. I będą na niej odpoczywać starzy ludzie, i właśnie na tej ławce poczują, że ich życie nie było takie złe. I będą na jej deskach majtać nogami dzieci, tak długo, aż ktoś z bliskich weźmie je za rękę.

zgłoś

Ławka czekała, a rysunki na skale, tak samo jak rysunki drewna, i jak linie zwierząt i kontury roślin ze światła i ciemności, mówiły właśnie: gdy jesteś częścią mnie, to jak trochę koniec, trochę nie.

zgłoś

A że dziś nocą ktoś inny w innej grafice przypomniał mi starą piosenkę, to ją tutaj zostawię: tak naprawdę może być nie tylko piosenką miłości do kogoś; naturalnie zdarza się, że warto ją zaśpiewać samemu sobie http://www.youtube.com/watch?v=OT-wW06LCqY

zgłoś

ujelas to dokladnie tak jak ja mialam to na mysli tz. tytul i grafike;-) pozdrawiam

zgłoś

nie kazda grafika chyba ma tytul wiec bedzie latwiej, ale mysle ze ty wiesz co ja mialam na mysli tworzac

zgłoś

zgadzam sie z toba w zupelnosci;-)

zgłoś