Poezja

Życie jest niszą
a te okrzyki
jak wyrzucone wiązki ciszy
próbują przebić
 się poprzez mury 
rozwalić góry.

Biegnie ukośnie
niepostrzeżenie
na koniec świata i zatracenie
mija tuż obok
pędzi w nieznane
w takt marsza grane.

Zawrócić nie sposób
nie cofniesz czasu
możesz się schować na skraju lasu
lub wniknąć w ciemności
i zginąć w otchłani
i wszystko na nic.

Lub wyjść do światła
koloru słońca
kiedy daleko jest jeszcze do końca
opuścić przyłbicę
i kopię stępić
a zmory pognębić.

Sposobów wiele
i różne recepty
a wciąż przybywają nowe koncepty
żeby kierunek
był oczywisty
w zamiarach czysty.

Biegną ku grani
promienie światła
zapętla się ścieżka i tak już niełatwa
a chociaż drogę

widać przejrzyście
zdradliwe są liście.