Poezja

czołgam się urwanymi dłońmi
po wyrwany pukiel twoich włosów
ciągnę za sobą
krwawy ślad miazgi
zmęczonego tobą mózgu

tak mi się
wbijasz w okablowanie
martwych oczu

aż zostaje tylko pionowy strach
przed odpadnięciem od ściany

w przepaść 
nakręcanego szaleństwa
gdzie taktometr bólu
miarowo kaleczy mi sny