wszedłeś jak wchodzą pająki
do opuszczonego domu
rozsnuwając przędzę
w cichych zakamarkach
aż w końcu od piwnicy po strych
nie ma miejsca
którego nie dotknęłaby plątanina nici
i nie ma skrawka skóry
na moim ciele który zachowałby
niezależność od twoich warg
naciskam mocniej
sprawdzam naprężenie sieci
pęka gdy z hukiem otwierasz okiennice
wpuszczając oślepiający blask
wolno odsłania twarz i biodra
przepasane ręcznikiem
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
bezcenne vermeery kryją się za zasłonami pajęczyn; samoczynnie zmurszałe okiennice od omijania; kwantowa natura przepaski z ręcznika..
report
dzięki za bogaty komentarz:-) jesteś mistrzem minimalizmu słownego, Alcie, trzy słowa niosące trzy tony treści (nie ironizuję, żeby nie było:-))
report
ależ..
report
Czytałem twoje komentarze u innych... masz jęzor nienażarty... Gdybyś jeszcze był poetą... Nie będziesz...
report
Twoim zdaniem:-)
report
A do ludzi odnoszę się z dużą dozą sympatii:-)
report