Poezja

majowa łąka zapachem rosy zastygła
sukienką zwiewną kwieciście wzrok hipnotyzuje
biegnie ucieka zachęcając do pogoni
brodząc w trawy wysokiej wilgoci
sokami zieleni materiał kwitnących wzorów orientu nasiąka
aromat perfum z wiatru powiewami współgra
utrudzona opada bezwładnie niepomna ucieczki powodu
harmonijnym obrotem w słońcu wstydliwy wzrok mróży
pośród nieładu fryzury kropelka rosy
szyją smukłą spływa ramię obnażając
chłodem poranka wiosennego piersi zarys dostrzegam
wzgórz krajobraz malowniczej sukienki
bezwstydnie arogancko wodzę spojrzeniem
rysuję obraz zmysłowych stóp kształty
drżącym dotykiem nadgarstków wnętrzem spaceruję
wiatrem rosą westchnieniem przesiąkam
resztkami odwagi rozdygotanej 
wargom nabrzmiałym namiętności pocałunek ofiaruję