Poezja

w świecie, gdzie
uczymy się dziesiątek
zapominając miliony
my, głupi człowiek

w świecie, gdzie
nawet latem
nachodzą mrozy ducha
my, wewnętrzny krater

w świecie, gdzie
gorzki smak bólu
jak powietrze powszedni
my, twarze ogółu

w świecie, gdzie
deszcz tysiąca kropel
rozmywa marzenia
my, frustracje srogie

w świecie, gdzie
powiedziane sromotnie
zostało już wszystko
my, trafiamy w ogień

w świecie, gdzie
te wersy stworzon
(okrzykniesz marnością)
my, nie wiemy po co