Poezja

słońce w dziurawym płaszczu z chmur 
promienie przesiewa jak przez sito 
spuściło do nieba niewidzialny sznur 
lecz by się tam dostać trzeba go schwytać 

ale gdy oczy nieczułe są i ślepe 
w swojej bucie odrzucają każdą pomoc 
widoczność rozmywa się ciągłym pośpiechem 
a droga poprowadzi nie wiadomo dokąd 

potem choćby słońce ów płaszcz zrzuciło 
żadna droga do bram raju nie zaprowadzi 
pozostanie wspominanie co pięknem było 
i szczęście będzie żyło tylko w wyobraźni