Latest items:

Poetry

	Yaro
	PROFILE About me Friends (18) Poetry (2517) Prose (6) Photography (17) Diary (6)

latest best rating most commented

Yaro, 12 september 2015

takie tam wywody bez pokrycia

ucieka pomiędzy palcami czas
jasny światła blask pryzmat
wszystko przez ciebie
jestem tutaj ciągle zatrzymany samotny
bez nadziei na łatwiejszy czas
łaskawy los nie oszczędza mnie
wypadł mi ząb
nie stać mnie na sztuczny zgryz
idę wolno do przodu
z tyłu dym przecina mrok

number of comments: 0 | rating: 2 | detail

Yaro, 12 september 2015

bez ciebie nie istnieję

łyżeczką odmierzam czas
dni bez ciebie zwiędły kwiat
ostudzić herbaciany dzień
słomkowy kolor grymas na twarzy

malowany sen nie budzi się
umiłowany szczerości powiew
zieleń otula zmartwienia spod powiek
wiatr osuszył policzki pustych chwil

bez ciebie żyć nie potrafię odpowiedzieć
gdy pytają mnie co jest

Bóg zesłał mnie na ziemię
w niebie nuda bez ciebie
w kieracie wspomnień i zdarzeń nieopisanych
wracam do bram dłońmi przy twoich skroniach

dotykiem nacieszyć ciało
spragnione miłosnych doznań i pragnień
w bezkresach skrytego kosmosu
w ogromie przestrzeni
przestrzelić na wylot głębię spojrzeniem

wyobraźnia nieskażona życiem w lęku
z drżącą ręką w spodniach

papieros gaśnie na dnie łyk kawy
przy świecach bez prądu
chowam pustą butelkę
z miejscem na list w żółtej kopercie

wysyłam w eter sygnały spotkajmy się latem
przy twojej bramie pójść brzegiem jezior z marzeń
czas nas rozliczy
już nie istnieję bez twego oddechu na szyi
chwile miłe i te mniej kochaj mnie

number of comments: 1 | rating: 0 | detail

Yaro, 10 september 2015

horyzont za blokiem

pod nieba dachem
gdzie śmiech miesza się ze strachem
obłoki lekko jak motyle drgają w powietrzu
napełnione parą bawią się w niedźwiedzie

za horyzontem morze
błękitem patrzy spod twoich powiek
dzieli nas odległość czas i pieniądz

promienie słońca rozpraszają pryzmat ciebie
woda zawsze mokra krople na soplu
gdzie sny gubią rytm
nieskończone miłości kwiatem gdy przynoszę ci

number of comments: 1 | rating: 3 | detail

Yaro, 9 september 2015

jutro

czas płynie
nie ma później
jakoś się zacznie
oświeci słońce blaskiem

pomysły krążą po moim niebie
w głowie jakby głębiej
dusza skulona ledwo wstała prostuje ramiona

stara wierzba garbi się nie od dziś
dotyka ziemi też ja kocham

krew wrze płynie życie
zawsze w poniedziałek planuję
kilka spraw mało ważne
odkładam książki na półki
wszystko na jutro

poniedziałek włóczy się ze mną po łąk bezkresie
po głębi ciemnozielonego lasu
zbieram szyszki zardzewiałe
jak myśli w zakutej pale

jutro niech nie nadchodzi
mam dość wyzysku panów

żyć nie dają wymagania wygórowane
opłaty dzieci niespodzianki
kłody układają się jak szpały kolejowe
nie mam siły nie dam rady a jednak cieszy mnie brak dnia
ułożę szkielet na łożu
by spać cały czas
nie budzić snów

jutro znów jak pszczółki
do przodu gnać
bez pokrycia marzenia
chore leczyć ambicje

ucieknijmy brzegiem mego nieba
pod stopami dni jak piasek grzęźnie czas
lęk poranek pełen niespodzianek

szukam człowieka który zrozumie przesłanie
ile warta praca ile nam potrzeba nie ogarniam myślami

number of comments: 4 | rating: 2 | detail

Yaro, 9 september 2015

Kalyoppe

uwierz mniej
e Kalyoppe gdzie twój sen
rankiem z wozu zerwał mnie
więzy namiętnej zasłony nocy

Alexiey uroczy syn psabrata
wyciągam wnioski
Paweł przecie z tej samej wioski
też podstępnie podkochuje się w niej
tyle radości wyciągami z zębów skręcone włoski
prosty chłopiec z wioski

marnuję cenny czas na amory
tylu chętnych bardziej obojętny
zaglądają jak szpak

pod sklepem z butelką w dłoni kocham się
odpływają asfalt kończy bieg
nadaremny śpiew wkurza mnie
Kalyoppe z kapturem na głowie
umyka w cień nocny sen

number of comments: 2 | rating: 1 | detail

Yaro, 8 september 2015

postaw mi pomnik(namiot)

idę od kapliczki do kapliczki
znam wszystkie pomniki
te dawne i te świeżo wystawione

co mnie boli co ściska
że nie jeden nie jest godny
zaszczyty zgubiły ich
postawię wszystko że mam rację

postawmy obelisk tym co wydaje się
człowiek wiele może
człowiek umiera w świecie świecących monet
ze złota lubię kolor złotego piwa

odchodzę w ciszę którą tak wielbię i podziwiam
uśmiecha się do mnie i w rzecze pierze moje spodnie

ognisko płonie podniecam ogień
sam sypiam okryty szarym wojskowym kocem
zjem konserwę jeszcze kilka mam
nim zacznę polować jeszcze czas
pomyślę wystawie pomnik tym
co pomnie będą wąchać pożogę

paskudny świat nie mam miejsca by zacumować
pełna łódź na niej tylko ja i wór pomysłów
kołysze mnie podnieca samotny dzień
kocham cię

number of comments: 1 | rating: 1 | detail

Yaro, 3 september 2015

a jednak żyję

żyję na niby
kilku rzeczy żałuję
nie byłem nigdy lepszy
nie przeginam

miłość niegdyś inaczej pojmowałem
byłem w błędzie

wszystko przez ludzi
wredne społeczeństwo

przejrzałem na oczy wytrzeźwiałem
kobieta która kocham była zawsze przy boku
trzymała wartę czasem zapłakała
wybacza teraz wszystko co najlepsze mam jej dam

za darmo za krzywdy za blizny
dwoje dzieci trzecie w drodze
kocham życie na niby brałem świat

nie zbawię nie ukrzyżuję przeszłych chwil
zapisane w wiecznych boskich księgach
odpowiem spuszczę
wzrok nie wiele na wytłumaczenie

nie będę inny a jednak zrozumiałem
żyję według reguł miłości
kocham wszystkich wybaczam i mi przebacz

a jednak żyję w chaosie dobra i zła

number of comments: 1 | rating: 1 | detail

Yaro, 31 august 2015

nieskończenie

życie odwieczna wędrówka
bez początku i końca
włóczymy się pośród tych
co mają się za panów
łapiesz rytm

za jeden oddech
za łyk wody
oddam diamenty Nairobi
w życiu ukryty sens
by nie narobić się
nie robić kompletnie nic

po co mi wszystko
gdy piękno otacza mnie
czuję się tak bogaty
ślę uśmiechy szczere
duch wibruje słyszę czar po nutach biegnie rym

zabiorę cię na wyspę wyobraźni
gdzie wszystko coś znaczy
gdzie owoc słodyczą zaraża

oddaj się marzeniom
odkrywaj przestrzeń
myślą pochłaniaj mnie
miłość w każdym nie pozwól usnąć jej

nieskończenie kocham cię
pragnij życia takie to proste

number of comments: 1 | rating: 2 | detail

Yaro, 30 august 2015

wiecznie w drodze

serce biegnie z życiem
swoim rytmem
w głębi duszy rodzi się sen

dniem zmęczone oczy
mocne ramiona
w dłoni ściekami dłoń

w dolinach ciemne cienie
światło rozprasza złe

spokojne spojrzenie łagodzi niepokój

zieleń łąki milionem kwiatów
z zapachem siana zamykam oczy niby że śnię
piękno na uszach muzyka natury

zakłócony spokój już od rana w poniedziałek
tania siła wmówili nam że tak ma być
praca nie czyni wolnym

skromnie żyć piękna rzecz
co więcej chcieć
pełne płuca
nie co mniej brzuch
ale z głodu jeszcze nikt

wychwalam cie Boże
miej mnie z każdym dniem
kocham Cię wiecznie będę szedł

ucałuje próg legnę u Twych stóp
przygarnij jak psa

number of comments: 0 | rating: 1 | detail

Yaro, 23 august 2015

jabłuszko sandomierskie

dość bzdur dość zjełczałego jadła
wytartych teksasów bandamek
dość czarnych skór i łysych głów
dość metalicznych strun

śmiała młodzież bez perspektyw
spalone na starcie drobne jak ważne marzenia
dość ściszonej muzyki
wszystko na full browar miłość
niech wali po ścianach stare wredne babsko
Irenka z dołu zwapniała zapadła na starość

przeszkadza jej nawet na klatce światło
na melinach gdzie zmrok
zapachem zupy na kościach ostatni gasi światło
nigdy nie zapłonie płomień w naszej głowie

przy skalniaku półmrok ściskam flaszkę
patykiem pisane odciśnięte w dłoni
dobroć z sandomierskich jabłek

muzyka cykad żaby słabe
ciepła woda każdego szkoda
zbudujemy im żłobek tuż przy autostradzie

dziewczyny na tirostradzie między klientami
zabawia żabę inaczej muszę iść
ruch wzmożony przy ulicy polnej
pisać kolejny tekst kilka odważnych słów
oby rano zdrowe oko po libacji obok