16 kwietnia 2014

poezja

inna20
inna20

Nauczono cię

Nauczono cie walki i obrony
W  świecie przesiąkniętym złymi manierami
Pokolenie błaznów, kłamców i chamów
Pośród tych kreatur pozostajemy sami

Nauczono cię twardej postawy
Gdy sumienie zamyka swe usta
Serca nie ma, uczucie to frazes
Dookoła tylko krzyczy zimna pustka

Nauczono cię skrytości myśli
Naciągnięto krzywą maskę na buzię
Usta błyszczą nienaturalnym uśmiechem
Kroki stawiasz mocne i duże

Nauczono cię twardego życia
Gdzie uczucia już dawno umarły
Dziś normalne jest takie istnienie
Gdy w około kamienie i skały

Nauczono  . . .  i chwała im za to
Możesz sięgać po wszystko o czym marzysz
Nie pasujesz już do innego świata
Myśli zrobią wszystko co każesz

Melancthe
16 kwietnia 2014 o 22:56

tylko czy myślom można wydawać rozkazy? hmm...

zgłoś

inna20
16 kwietnia 2014 o 22:59

Oczywiście :))

zgłoś

Melancthe
16 kwietnia 2014 o 23:03

naucz tego i mnie - bo moje zawsze wędrują tam gdzie "mnie" już nie ma ;)

zgłoś

Aśćka
16 kwietnia 2014 o 23:20

" Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć, /gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami. /Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg / przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg" a tak mi się skojarzył Twój wiersz o kwadratowej dumie z pękającym sercem Matki

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się