Proza

Ludzie są apatyczni. Nie jednego trzeba przydusić, żeby samemu można było złapać oddech. Przechodzą przez życie, jakby im na niczym nie zależało. Wpychają się do autobusu zanim inni z niego zdążą wyjść. Na każdym kroku swoimi poczynaniami pokazują, że są przegrani, ale tylko z naszego punktu widzenia, i dobrze im z tym, bo nie potrzebują sumienia, a tym bardziej nas, niby tych fajniejszych, i naszego współczucia, które nie ma nawet żadnego smaku i zapachu. Nie można go ani zjeść, ani wydalić, więc nie wiedzą co z nim zrobić. A ja myślę, że z pustych ludzi bez dusz powinno się spuszczać powietrze jak z opon bezużytecznych wraków, złożyć w kostkę jak koc i schować do pawlacza.