Najnowsze prace:

Poezja

	Marek Gajowniczek
	PROFIL O autorze Przyjaciele (25) Poezja (6933) Dziennik (1)

najnowsze najwyżej punktowane najczęściej komentowane

Marek Gajowniczek, 12 października 2013

Odpływ

Zasnęło miasto w ciemnej ulicy.
W domu zabitym deskami.
Śpią złodziejaszki. Śpią politycy
i scena śpi z oklaskami.

Laparoskopem wije się metro.
Na stacjach śpiące pacierze.
Śpi awangarda. Zasnęło retro.
W Saskim Ogrodzie żołnierze.

Nocne wysysa autobusy
brzuchaty pająk Centralny.
W ekran dyżurne patrzą przymusy
wzrokiem kamery nachalnym.

Srebrzą się gwiazdy. Noc czarnym sitem
nakryła nieba rozgwiazdę.
Wehikuł marzeń Wisły korytem
w ostatnią wyrusza jazdę.

Pożegnań nie ma. Świszczą oddechy
gorącej ulgi powiewem.
W domu bez okien skrzypnęły dechy.
Ktoś nakasztanił pod drzewem.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 1 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 11 października 2013

Chanel - piątka

Czy to ty?
Tak, ja to ja,
tylko teraz starszy, nieco.
Ty jak zawsze - przeurocza.
Tylko mnie tak lata lecą.
Tak myślałam, że to ty.
Nikt inny by nie potrafił.
No, pocałuj. Miałam sny.
Obejmij mnie.
Co się gapisz.
Pamiętałam i myślałam,
że to o mnie chyba piszesz.
Pewnie byłeś na mnie zły.
Powiedz prawdę.
Niech usłyszę.
Zły? Na ciebie? - Niemożliwe,
ale długo wspominałem.
To wszystko było zbyt tkliwe.
Wtedy nic nie rozumiałem.
Nie wracajmy. Przeczuwałam.
Pomyślałam, że cię spotkam.
Z boku, w kącie, trochę stałam,
wiesz, ja zawsze jak idiotka.
W końcu myślę - podejść muszę,
lecz przy tobie takie damy.
Trzymasz klasę. Lekki brzuszek.
Usiądziemy? Pogadamy.

A za oknem żółte liście.
Rozświetlone. Błyszczą złotem.
Pamiętam ją oczywiście.
Trochę mniej, co było potem.
Patrzę w oczy i żałuję
i przebieram możliwości.
Chanel - piątka. Zapach czuję.
Potrafi jesień zezłościć.

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 11 października 2013

Niedzielny bal dobroczynny

Nie denerwują się wcale.
Pretensje odeszły i żal.
Już wiedzą nie będzie tak stale.
W niedzielę zaczyna się bal.

Ucichły apele zuchwałe,
a żarty przechodzą na palcach.
Przed nami widoki wspaniałe.
Zaproszą nas wszystkich do walca.

A jeśli orkiestra zawiedzie.
Zwycięży decyzja monarsza.
Nie będzie jeszcze po obiedzie
Kto inny zagra tutaj marsza.

Ostatnie przymiarki przed balem.
Makijaż, uśmieszek i szal.
A może czerwone korale?
Warszawka wyrusza na bal.

Walc może być nawet kulawy
i jeden z końcowych, ostatni.
Odlecą sło(w)iki z Warszawy
do krajów zamorskich i bratnich.

Tam jeszcze tańcują z euro,
lecz zobra przebija lambadę.
Odchodzić też trzeba z kulturą.
Zostaję i nigdzie nie jadę.

Na bal jednak wybrać się muszę
i w parkiet postukać lakierkiem.
Uchwycić choć szansy koniuszek.
Pochwycić nadziei iskierkę.

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 11 października 2013

O Grzesiu kłamczuchu

Wrzuciłeś Grzesiu coś do skrzynki?
Byłem, wrzuciłem! - proszę cioci
i zadzwoniłem do rodzinki,
by wszyscy poszli po dobroci.
Do kolegów wysłałem maile,
do dziewcząt krótkie esemesy
i przypomniałem sobie nagle
z klasy kontakty i adresy.

Nie kłamiesz Grzesiu? Dajesz słowo?
Sprawa jest ważna i państwowa.
Zapewniam ciocię honorowo!
Wuj Leon prosił bym pilnował.
A gdy tam szedłem, proszę cioci,
to właśnie leciał samolocik.
Podnosił się nad Ursynowem.
Jak wszyscy zadzierałem głowę,
a ludzi szło tam bardzo wielu,
w tę samą stronę. W jednym celu.

Przed szkołą długi stał ogonek
i wszystko było przystrojone
i pana Waldka stała żona.
Skrzynka była biało-czerwona.
Napis: Warszawa i Ochota.
Syrenka była - cała złota.
W górze szczelinka, jak na śwince.
Wszyscy się przyglądali skrzynce.
Za stołem panie i panowie.
Pamiętam dobrze i opowiem:

Stałem za pewną miłą panią.
Przed nią oficer. Patrzył na nią.
Wysoki. Stale się uśmiechał.
Odwracał głowę, jakby czekał
czy pani pierwsza nie skorzysta.
A karta była jeszcze czysta.
Trzeba było krzyżyk postawić,
żeby przyjemność cioci sprawić.
Potem ukłonić się i wyjść.
Musiałem z tym do cioci przyjść.

Ciocia, aż usta otworzyła
i brwi uniosła ze zdziwienia.
Grzesiu, to ja się pomyliłam!
W niedzielę będą obliczenia!

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 11 października 2013

Przeciez się nie zmienili nagle...

Przecież się nie zmienili nagle,
a całe życie zwartym byli
antykościelnym mediów stadłem
i nigdy się nie nawrócili.

Bywają anioły upadłe.
Dwu stronom służą Sanderusi,
a na czele idzie ze światłem
ten, który nosić go nie musi.

Naprzeciw Kościół bez ambony,
bez techniki i telewizji.
Źle nagłaśniany, wykluczony.
Na bocznym torze po kolizji.

Podpisywano cyrografy,
porozumienia i orędzia.
Żebracze nałożono szaty,
a żebrak wszedł już w rolę księcia.

Żelazną maskę się nakłada.
Kpiną ozdabia się oblicze.
Teraz już wszystko im wypada.
Biczują jak na placu ćwiczeń.

Dzieją się sprawy nie z tej ziemi.
Tłum przed Piłatem wie już swoje.
Sprawiedliwi - osieroceni.
Wśród ludu wiele jest rozdwojeń.

Będziemy bronić Częstochowy,
czy raczej zostaniemy w domach?
Posypiemy popiołem głowy,
czy stal włożymy na ramiona?

Przecież się nie zmienili nagle,
a całe życie tacy byli.
Umiemy w górę wznosić szable.
Ducha nie gaście! - nas uczyli.

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 11 października 2013

Coś się jednak nie udało!

Coś się jednak w zamierzeniach nie udało,
lub udało, ale nie całkiem nie do końca.
Jakby wiary w tym narodzie było mało.
Jakby nagle w Machu Picchu brakło słońca.

Czy zapału zapału liberałom nie starczało?
Czy się ktoś w to wszystko niepotrzebnie wtrącał?
Zachwiało się. Popękało. Posypało.
Atmosfera tej jesieni jest gorąca.

Sondaż rósł i dobrze się zapowiadało.
a nie poszło z przepowiednią jak po maśle.
Nic właściwie z przewidywań nie zostało.
Wkrótce piorun w te prognozy chyba trzaśnie.

Niemożliwe są powroty do przeszłości.
Każda próba wątpliwości z sobą niesie.
Nie można się wiecznie bawić, grać i gościć
i nie wszystkim przecież jednakowo chce się.

Miały wyspy być zielone i szczęśliwe.
Ulgi, raje, strefy i oazy drugie.
Wszystkie plany stały się już nieprawdziwe.
Spowolniałe, kłopotliwe i za długie.

Wahadełko nieustannie się kołysze
i w przeciwną zmierza teraz stronę.
Entuzjazmu i podziwu już nie słyszę.
Nieuchronnie zbliża się Platformy koniec.

Pałacowi już czekają kabaliści.
Naradzają się Mistrzowie i Dozorcy
i rodzą się decydenci przyszli.
O przychylność zabiegają u poborcy.

Stół się chwieje. Pospadały ustalenia.
Straszy zegar wzrastającym szybko długiem.
Siła wyższa. Nie ma rady. Trzeba zmieniać
i zapłacić trzeba będzie za przysługę.

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 10 października 2013

Kamień wśród kamieni

Podrzucano księdzu różne materiały,
żeby potem móc ujawnić je publicznie
i ochroniarz się pojawił doskonały.
Sprawnie akcja przebiegała - fantastycznie.

Pajęczynę osłaniała pajęczyna.
Trzecie oko przysłonięto czarnym szkłem.
Nie ma obaw. Przecież to zwykły księżyna.
Byli inni naznaczeni. Teraz ten.

Tak historia oburzenia się zaczyna,
a skończy się miłosiernym wybaczeniem.
Nikt się dłużej nad kamieniem nie zatrzyma.
Instytucja nadzwyczajnie czci milczenie.

Podrzucono dziennikarzom materiały.
W starej tamie pojawiają się przecieki.
Wszyscy wiedzą - system nie jest doskonały,
ale przecież niewzruszony przetrwał wieki.

Wolno spływa przez krainę masa wody.
Raz jest lustrem, a raz brudem się zapieni.
Ma zakola, wiry, wyspy i przeszkody
i krzyż jeden jest kamieniem wśród kamieni.

liczba komentarzy: 0 | punkty: 1 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 10 października 2013

Chłopcy z Podziemia

Nazywa się to Resetem,
albo powrotem do Jałty.
Przestało już być sekretem -
Wolny Gdańsk wraca nad Bałtyk.

Jak wówczas, przeszkadza Katyń.
Jest dla aliantów problemem.
Nie wiemy, kto stoi za tym.
Płacimy najwyższą cenę.

Nie będzie kapitulacji.
Powrócą dawne podziały.
W dniu naszej Manifestacji
przyjedzie do nas świat cały.

Naprzeciw cienie powstańców,
mundury leśnych, Wyklętych,
a poprzez bariery szańców
przeniknie milczenie świętych.

Nie wszyscy są na robotach.
Nie wszyscy tracą w Cassinie.
Zebrała się Europa
i słyszy "Jeszcze nie zginie!"

Nazywa się to Resetem,
a oni są mocarstwami,
a wszystko już było przedtem
i wszyscy jakby ci sami.

A nowi są tylko młodzi
i wierzą - Mogą pozmieniać!
Godzina próby nadchodzi.
Wychodzą chłopcy z Podziemia.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 1 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 9 października 2013

Domniemanie niewinności

Ktoś jest winny, ale który?
Czy to nie ty Gapciu?
Gapcio podniósł oczy w chmury.
Ja? To pewnie Rapciuch.

Rapciuch już wzrokiem nie strzela.
Patrzy na swe kapcie.
To jest wina Gargamela.
Gargamela łapcie!

Śnieżka stoi w pąsach cała.
Gargamela? - Skądże!
Z kimś się tutaj całowałam.
Śniłam, że to książę.

Każdy pragnie bajce wierzyć.
Stanęło na księciu,
ale plotka wciąż się szerzy.
Czar utkwił w zaklęciu.

Zaprzeczanie nic nie dało,
bo to dziw nad dziwy.
Wyjaśnienie by się zdało
i książę prawdziwy.

liczba komentarzy: 0 | punkty: 2 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 9 października 2013

Ach, te krasnoludki!

Cóż te krasnoludki zrobiły sierotce,
kiedy ją leśniczy wywiódł na manowce?
Zostawiły małą bez opieki w domu!
Nawet się pożalić nie mogła nikomu.

Są jednak w pałacach stare czarownice,
które adres znają i znają ulicę.
Mają gadające lustra. Mówiące ekrany.
Czym się takie bajki kończą - wszyscy wiemy, znamy.

Wina krasnoludków jest tutaj bezsporna.
Nie tylko klejnoty, nie tylko platforma,
powinny ,bez reszty, pracusiów zajmować.
Gdy się ma sierotkę - trzeba jej pilnować!