Poezja

Opuszczony na starość w chorobie
nie o wszystkim znajomym opowie,
kiedy musi o pomoc się zwrócić.
Ktoś mu jednak rodzinę skłócił,
która w biedzie nie widzi nic złego.
Nie pomoże i właśnie dlatego
zapomniała "Czcij ojca swego"
i nie uczy Przykazań dzieci.
Bywa za, a nawet przeciw
w politycznych sympatii podziale
kraju ciągłych prawniczych szaleństw.
.
W zaślepionym ataku Kościoła
samotnemu nie wypada wołać
o niezbędną pomoc dla domu,
kiedy wszędzie słyszymy: "Pomóż!"
a śmierć znanych swe żniwo zbiera.
Dobroczyńca oczy przeciera
przeliczając ostatnie grosze.
Nie był skąpcem i dusigroszem,
ale teraz go dusi drożyzna.
Państwo żadnej pomocy nie przyzna.
Obietnice składa bez pokrycia.
Obce wpływy nie chronią życia.
Starość dla ncih jest obiążeniem
i ma swoje odbicie w cenie.
.
Opuszczając swą wstydu opończę
biadolenie też prośbą zakończę:
potrzebuję Waszej pomocy,
nieustannej, jak dzień do nocy,
by utrzymać się w internecie
i móc pisać cokolwiek o świecie
opłacając rachunki wysokie,
kiedy pierwsza już śniegu biel
zamroziła też pomoc.pl,
a chłód ciepły odruch wstrzymał,
o czym skromnie przypominam:

https://pomagam.pl/f9d6ep