Proza

Tak długo wmawiali mi, że jestem nikim, aż uwierzyłam.
Uwierzyłam tym, którzy byli nikim.
Więc zostałam nikim z nadania nieistniejących tu ani teraz.
Nie istnieli, bo byli ciszą.

Cisza obezwładnia.

Nie ma mnie, bo nie istnieję bez nich.
W ciszy wyświetlam obraz z erratą.

– Ludzie, gdzie jesteście? Jestem kimś!