Z porcelany Jes­tem ciszą. Między pustką A Natchnieniem. Wygasła Niczym wulkan. Tak. Kiedyś nim byłam. Lecz je­den dzień Wys­tar­czył By za­pano­wała cisza Mar­twa cisza We mnie Jestem Niczym Szklana Krucha Filigranowa Laleczka Lecz może Nie tak piękna Niemy Krzyk Lecz może właśnie tak Pow­stała we mnie Praw­dzi­wa muzyka? Tak Połamana I Przezroczysta Tonę… Wśród piękna Me­lodii samotności Rany Ja­wią się tylko Zapisane W głębi spojrzeń Lecz Wciąż Duszę Przeraźliwy Samotny Niemy Krzyk Lecz może właśnie tak Pow­stała we mnie Praw­dzi­wa muzyka? Światło Życie