piosenka ci sie moze spodobac Issa

report

Skojarzyłam z dzieciństwem, z jego fantazjami. Budowaliśmy łodzie, domki itp.. Czy byliśmy wariatami ? Nie, dziećmi z bujną fantazją, które nie znały nudy :)

report

Czas na dwunastą.

report

I, jako i zwykle, możesz iść razem ze mną, Nocna, lub zostać i poczekać, jeśli tak wolisz :-)

report

Dawno, dawno temu, a może wczoraj lub jutro, Najstarsi Ludzie nie pamiętają, przypłynęła sobie poplamiona światłem łódź wariatów. Bezgłośnie zapuściła korzenie w mięśnie, w ciele, które wydawało się tak obce, że nikt nie brał go za ludzkie, razem z tym, kim było ciało.

report

Ziemia miejscami je przysypywała, bezludniejąca w szelestach liści – brązowiały, gdy kołysały je drzewa – i przemykały tam strachy.

report

Strachy bały się tak bardzo, że wiały i przed sobą nawzajem, i przed każdym przechodniem, którego raczej wyczuwały niż widziały, i przed sobą samymi – dlatego stawały się niewidzialne, choć tak naprawdę przybierały jedynie kształty otoczenia, żeby nie przestraszyć się i nie uciec na śmierć.

report

Najbardziej pragnęły odpłynąć tam, gdzie jest bezpiecznie, więc pojedynczo podkradały się do Łodzi Wariatów. Strach chwytał ją za burtę, ale za każdym razem trzeba było czmychać przed innym ze strachów, który również marzył o ucieczce w bezpieczeństwo – i tak nie rozpoczęła się żadna z rejterad w spokojne miejsce.

report

Za to potężniały korzenie łodzi, bo pewniejsze są stałe miejsca, te, które się nie chyboczą przy lada podmuchu – im dłużej łódź cumowała na ciele, tym większa była nadzieja, że nie grozi jej odpłynięcie.

report

(i, ponieważ to jedna z trudniejszych Nocnych Dróg, poczeka teraz trochę, zanim pójdę dalej)

report

Bo ze Strachem przy wiosłach łódź najczęściej dryfuje, przeto lepiej nie wypuszczać jej na głębiny inaczej niż z rozrastającą się kotwicą: chroni przed strachem drewno, na którym ma nikogo, czyli ze Strachem, który właśnie daje drapaka, udając łódź na wodzie gęstej jak ciało.

report

Z im większą mocą bezruch obejmował ciało stopniowo zasypywane ziemią i przerastające drewnem, żyjącym w pniach drzew i balach łodzi, tym mniej groźnie wyglądała dla Strachów ziemia-woda, bo im bardziej nieludzka, tym bliżej było do spokoju mieszkańcom.

report

Ale i tak od czasu do czasu któryś ze Strachów z taką tęsknotą fantazjował o podróżach poza własne granice, że port, w którym kotwiczyła Łódź Wariatów, zaczynał bulgotać jak we wrzątku, ruszać się jak w sztormie czy trzęsieniu ziemi, aż reszta strachów-marzycieli przerażała się bez granic.

report

Tam, na przejściu poza krańce świata, syrena śpiewała pieśni Strachów, w których refrenem było najczęściej: pozwól mi odejść.

report

Ktokolwiek przyszedł w pobliże Łodzi Wariatów, dochodził przy burcie do myśli, że zabłądził. I dlatego i bajka zasupłała się, zacisnęła jak węzeł liny: nie wiedziała, jak i którędy ma popłynąć łódź, żeby przy syrenie nie roztrzaskała się na skałach i nie utonęła pod ziemią.

report

Dlatego znów zatrzyma się na trochę również wędrowiec, który obiecał, że spróbuje przejść niektórymi z Nocnych Dróg.

report

Okej. Nie ma co siedzieć i dumać bardziej niż to naprawdę konieczne. Idziemy dalej.

report

W najbardziej sprzyjającym z możliwych czasie obok supła stanął Nocny Gość, chociaż bardzo się bał i wolałby zostać jak najdalej stąd. Zjawił się tak, jak już nie pierwszy raz - na odludziach, które ten i ów gotów byłby włożyć między bajki i zapomnieć o nich.

report

– Unieruchomię to. Żeby było tak nieludzkie, jak tylko może być – powiedział Nocny do Wędrowca. I jak powiedział, tak zrobił.

report

I tak zatrzymała się następna grafika, a z nią legowiska Strachów, Strachy i wszystko dookoła, czym stawały się i co stawało się nimi w ucieczkach.

report

Ucichły liście. Zamarło kołysanie.

report

Ktoś zza ramy zobaczył, jak poruszają się korzenie Łodzi Wariatów i usłyszał, jak trzeszczą; w łodzi usiedli Nocny Gość i jego Wędrowiec, ponieważ wydawało im się, że to jedyne miejsce, z którym być może wydostaną się poza wykończony obraz.

report

Tak samo jak Strachy z tamtej ziemi, obydwaj, Nocny i jego Gość, we wnętrzu Grafiki zrobili się niewidoczni, bo przecież czuli strach: choćby i zmartwiał najmocniej, nie mogło go nie być całkiem również i tam, gdzie go zamieniono w obraz. Tak samo, jak pomimo strachu nie mogło być tam teraz większego spokoju niż jest.

report

Łódź, może dlatego że należała do Wariatów, a może dla czegoś innego, z korzeniami na wierzchu odpłynęła w świat poza ramę. Na obrazie została pamięć o niej, ale że była pamięcią wyjątkowo wierną własnemu przedmiotowi, przygodni widzowie wierzyli, że oglądają łódkę, nie wspomnienie.

report

Gdy Wędrowiec wrócił do domu, zobaczył, jak nie raz już, że wśród dróg, których można nie zgubić, są i takie, które można jedynie z kimś innym przejść samemu w trochę koniec, trochę nie.

report

P.s. Jeśli syrena i/lub Elvis się zmęczą, może zastąpi ich na trochę inny przybysz :d

report

Pozdrowienie Agnieszki, Nocna :-)

report

wydmy widzę i tajemnice z dzieciństwa...

report