patrząc Twój komentarz uświadomiłam sobie, że widząc cytat odczytałam go tylko w kategoriach krytyki literackiej. I aż sięgnęłam do Wikipedii: "Krytyka (łac. criticus – osądzający) – analiza i ocena dobrych i złych stron z punktu widzenia określonych wartości (np. praktycznych, etycznych, poznawczych, naukowych, estetycznych, poprawnych) jako niezbędny element myślenia. Może dotyczyć wielu dziedzin np. nauki (krytyka naukowa), poprawności formalnej (krytyka logiczna), poprawności merytorycznej (krytyka merytoryczna lub krytyka empiryczna), metod (krytyka metodologiczna), etc. W mowie potocznej wyraz krytyka oznacza zwykle wystąpienie (słowne lub pisemne) przeciwko jakiemuś zjawisku, osobie, faktowi lub sposobowi rozwiązania problemu i jest powiązane z negatywną oceną tych faktów"

zgłoś

Jeśli by spojrzeć na to szerzej, to może się okazać że sama sztuka jest...krytyką. Małostkową jednostkową oceną otaczającej rzeczywistości. Egoistycznym przeciwstawieniem naturze widzenie jej w krzywym zwierciadle. Czy to godne szacunku?- to kwestia przyjętych wzorców oceny. Dopóki chołubimy ekstraweryków - godna:))))

zgłoś

jednostkową - tak. małostkową - nie, bo "małostkowy - taki, który przywiązuje wagę do rzeczy błahych, a nie widzi tego, co jest naprawdę ważne"

zgłoś

Użyłem małostkowości nieco przekornie, mając na myśli właśnie zmianę punktu widzenia. Zajmowanie się sztuką- a więc w pewnym sensie sobą, to nie jest działanie dla innych. Artysta ( jak chcę to widzieć) tworzy nie ze społecznych pobudek, a wewnętrznego "przymusu"- Z punktu widzenia problemów z wodą saharyjskiej Afryki- twórca podświetlanych fontann zajmuje się rzeczamu błahymi:)))- nieprawdaż?:)))

zgłoś

mnie się wydaje że sztuka to przede wszystkim komunikacja - i ze sobą i z otoczeniem. W tym sensie to jest działanie i dla siebie i dla innych. Wolałabym porozmawiać o tym oczy w oczy :)

zgłoś

Może jest komunikacją, lecz jako wartość dodana. Odnajdujemy się pod sztandarami sztuki, lecz czy artysta tworzy z takich pobudek?- tu ogarnai mnie zwątpienie. Mistrzowie renesansu wykonywali swój fach, Mozart nie miał innego pomysłu na życie. Wagner- no ten miał pobudki budowy wielkich Niemiec- może więc pasuje do wzorca. Lecz o ile nie zostaje się twórcą z zewnętrznych przyczyn( tradycja rodzinna, wymogi środowiska, pieniądze, prestiż), a z potrzeby tworzenia dla samego tworzenia, to raczej jest chęć wyrażenia własnego ja, takiego często w opozycji do świata:))- Nie wyczerpiemy tematu:))

zgłoś

jeśli trzymać się rdzenia, ze krytyka=ocena, osąd, to krytyka potrzebuje argumentów. To coś więcej niż wyrażanie zdania, opinii, emocji, przedstawianie stanowiska, poglądu. Krytyka wymaga wiedzy i przygotowania.

zgłoś

Voyteq wyżej napisał w komentarzu, aby odróżnić krytykę od krytykanctwa. Tu jest sedno. Powierzchownie stosujemy słowo krytyka w odniesieniu do krytykanctwa.To trochę tak jakby sztuką nazywać sztuczkę;)))

zgłoś

to pieprzyc taka kolezanke ;]

zgłoś

właśnie- gruntownej wiedzy a z tym jest ciężko- już nieraz sam się przekonałem jak mało ludzie wiedzą a jak dużo mniemają że wiedzą :) temat wart dyskusji

zgłoś

Dobra krytyka nie wymaga gruntownej wiedzy w danym temacie.To ocena, może więc być ograniczona naszym oglądem sprawy. Mamy prawo zająć stanowisko. O ile posłużymy się etycznymi zasadami i odseparujemy osobę od materii możemy z czystym sumieniem krytykować:)))

zgłoś

zgodzę się jeśli krytyka nie służy za narzędzie do wytyczania intelektualnego wyrobiska - krytyka jako nauka - tylko mistrz wie jak poprowadzić ucznia a mistrz musi mieć wiedzę bo gdy jej nie ma jest ślepy a gdzie może zaprowadzić ślepy większość tutejszych opinii to nie krytyka :))

zgłoś

przejrzałam na razie pobieżnie, bo to ogromniasty tekst i wymaga skupionego czytania , ale bardzo dziękuję za namiar :)

zgłoś