Najnowsze prace:

poezja

wszystkie dodane wczoraj tydzień temu przed miesiącem rok temu

Arsis, 28 stycznia 2021

Ginąc w jaskrawym blasku

… przedzieram się przez kurz i pajęczyny ― przytłoczony ciężarem żelbetonowej skorupy…

Moje zdeformowane ― nagie ciało… ― owiewa wiatr ―
wpadając z gwizdem
― do tego ― przeciw-atomowego bunkra…

…

… w pęknięciach ścian ― drga błękitne światło… ― otacza mnie chłodem…

…

… przywieram spierzchniętymi ustami ―
do stopionej struktury…

Całuję ją i głaszczę ―
wyczuwając wciąż
― nikły zapach radiacji…

…

… wiruje wokół palący pył…

…

To jest ―
mój
dom…

… samotny świadek eksplodującego przed dziesięcioleciami słońca…

Przygnębiająca resztka
z brunatnymi bąblami
― od straszliwego żaru…

… z rdzawymi smugami deszczów…

…

… potykam się ―
o wyrwane
podmuchem
― zbrojeniowe pręty…

…

Teraz ― zastygłe...

… rozczapierzone palce…

(Włodzimierz Zastawniak, 2017-07-31)

***

https://www.youtube.com/watch?v=wrTE4GiR7Dc

liczba komentarzy: 1 | punkty: 2 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 26 stycznia 2021

Mr Glob

Mr Glob zna Hip-hop
i w finansowym Hip-hopie
żartuje, że "już po chłopie"
ale nie po panu Globie.
Nikt nie wyobraża sobie,
jak wysoki będzie skok
i jak się obsunie krok?
Czyją goliznę odsłoni?
Nie brak już gorzkiej ironii,
że system dawno by upadł,
lecz na pandemicznych trupach -
martwych - statystycznych duszach,
gdy zagrają to się rusza
w chuci, rui i poróbstwie
przy Resecie (czyt. bankructwie).

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

violetta, 26 stycznia 2021

Słodki dzień

Marzę o kinie. Chcę nowe sukienki i błogo lądować w twoje miękkie objęcia,
kiedy zimno za majowym oknem. Szkliste oczy popłyną. Splatamy dłonie do bzów.
Pełnymi garściami zmieć mnie w ustach gałką.

liczba komentarzy: 5 | punkty: 4 | szczegóły

Arsis, 25 stycznia 2021

Upał

Coś się urzeczywistnia ― ostrym zarysem cienia… ― zasłaniając sobą ― swoją własną
stronę…

… i przechodzi wolno
w chmurze owadów…

Wzdłuż wielo-ziela
i kwiatów
― pachnących słodko… ―

… wyschniętą ― popękaną ścieżką…

…

… przeciągły
gwizd wilgi ―
dobywa się
tuz obok
― i znikąd…

…

… nie-cielesne stopy
trącają trawę…

Dłonie ― gałęzie
― dusznego ogrodu…

… w tajemnicy przed światem… ― w brzęku pszczół… ― wśród liści nasturcji… ― wśród
skwaru…

…

W pobladłym
błękicie ―
słoneczniki
― chylą się ku ziemi… ―

… przytłoczone ciężarem pestek…

…

… w drżącym
powietrzu ―
skrzypią
― wysmukłe topole…

… ze słońcem ― gorejącym ― w prześwitach…

(Włodzimierz Zastawniak, 2017-05-19)

***

https://robertcarty.bandcamp.com/track/lost-in-suntales

liczba komentarzy: 0 | punkty: 3 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 24 stycznia 2021

Stary Wiarus z raportem o szczepieniach

W zaszczepionym teatrze
wszelki podział się zatrze
i w lustracji się lustrach odbije
nadzwyczajnych kast rola.
Śmiało! Naprzód, kto Polak!
Samosierra Premiera przeżyje!
.
Stary Wiarus i Solski
nie poruszą tak Polski,
jak codzienny Raport Covida.
Warszawianka i Dziady
to najlepsze przykłady!
Skąd je czerpać...
chyba nie od Żyda?
.
Są terminy. Czas goni!
Jeśli nie My, a Oni -
bez kolejki się szczepią masowo...
Czas się zmierzyć z problemem
i odegrać tę scenę
Epokową i Narodową!
.
Nieistotne, że potem
media obrzucą błotem
odważnego i kostium i wejście.
Lud docenia ryzyko!
Wszystko jest polityką!
Także głupich przepisów obejście.

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

Yaro, 24 stycznia 2021

w iskrze samotności

jestem
sam nawet w święta
jestem między wami
wciąż inny

nie martwi materia
pusty dzban
pełne żołądki są
żywność to chłam

spożywamy kłamstwa
fałszu pełen świat

nie jestem z tego świata
mój bywa inny
nie taki blady
zatroskany

zasypiam w tęsknocie
za tym co nowe

szukam
czekam
z nadzieją odżywam
wypatruję
wielkich rzeczy
dla których warto żyć
wyznaczona droga
nie zwęża się wcale
miłość w sercu
w plecaku z kromką chleba

na ustach słowa które dał mi Bóg

liczba komentarzy: 3 | punkty: 4 | szczegóły

violetta, 23 stycznia 2021

Łuna

idę na spacer
czuję wiatr na mojej skórze
tak żywy i ponownie obudzona
łączę się z tobą
łapię piękne gwiazdki
mocno umalowane wargi
ładnie pachną szminką
pocałuję cię miękkimi aksamitnymi ustami

liczba komentarzy: 5 | punkty: 2 | szczegóły

Deadbat, 23 stycznia 2021

Rewolucja

Ziemia znów nabrzmiała łaknieniem krwi
i czujemy wzbierający w nas bunt
Strachu zapach ponownie przenika powietrze
i wiemy że nasze umieranie niebawem się rozpocznie
tak jest już blisko

To rewolucja
Głoszą je przepiękne bezpłciowe archanioły nieuchronnej zagłady
To rewolucja
którą wzniesiemy własnymi rękami

Obejmuje nas czule jej zew
miękko szepcze do naszych uszu jej śpiew
W jednej chwili
kiedy karma rozgorzeje ogniem
spojrzymy po sobie zaglądając sobie w dusze
i zobaczymy zjednoczony świat

To rewolucja
którą wznieca się nami i poprzez nas
To rewolucja

Ci którzy ją nam powierzyli
nie mieli ust
nie mają oczu
Ci którzy nam ją przykazali
głusi na wszelkie argumenty

W naszych żyłach tętni mocno jej zew
To rewolucja
to REWOLUCJA!
rewolucja
rewolucja
...
to
rewolucja...
to jej przepięknie nieludzkie anioły
jakże jest piękna
jakże jesteśmy jej głodni ...

liczba komentarzy: 1 | punkty: 2 | szczegóły

Marek Gajowniczek, 23 stycznia 2021

Pod miotłą

Cisza po medialnej wojnie.
Nienormalnie, niewydolnie
trwa ruin rozminowanie.
Idiotyzmy na ekranie
cuchną gniotem i darmochą.
Cisza cześć oddaje prochom
sprostytuowanej sztuki.
Skorumpowane nauki
emanują brzydkie wonie
odkąd zjawił się w salonie
śmietnik niedopowiedzenia.
.
Właścicieli chcą wymieniać
niespokojne korporacje.
Tumiwisizm i libacje
kończą się w prokuraturze.
Burdel może potrwać dłużej,
bo i wielka polityka
jednoznacznych słów unika
na temat Nowych Porządków
i jak myszka pis(s)zczy w kątku,
obserwując w elit świecie,
kogo Nowa Miotła zmiecie?

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

supełek.z.mgnień, 23 stycznia 2021

Wyglądało to na zabawę

Matka o dłoniach jak z grobu, zabierała mnie
od mamy zbyt często. Rodząc kolejne dziecko, nadawała
mu imię po poprzednim, aż do wyczerpania kalendarza.

Obcy myśleli, że śpię, gdy zamieniałam się w sowę, utkaną
z cekinowych kwiatów — w kafkowskim nieoczekiwaniu.
Pióra niby spoiny cienkich nitek, z opadających płatków,

w których za dużo Boga. Mlecznobiałe niebo nie oślepiało,
zapowiadając płaską taflę jeziora. Pomiędzy mną samą,
a mną, cierpliwy trucht psa, i nieśmiertelne dziecko.

liczba komentarzy: 12 | szczegóły

10 - 30 - 100

Najnowsze prace:

poezja

Ginąc w jaskrawym blasku

Mr Glob

Słodki dzień

Upał

Stary Wiarus z raportem o szczepieniach

w iskrze samotności

Łuna

Rewolucja

Pod miotłą

Wyglądało to na zabawę

Ostatnie komentarze:

kontakt z redakcją