Poezja

Walther von der Vogelweide (1170-1230), Unter den Linden


W liliowych wrzosach było cicho,
możecie jeszcze zobaczyć ślad,
gdzie łoże nasze tam pod lipą,
pomięta trawa, złamany kwiat.
Pod lasem wiatr powiewał -
Tandaradaj!
a słowik słodko śpiewał.


Biegłam do niego jak w gorączce,
Szlachetna pani! tak witał mnie
miły, gdy czekał już na łące,
a ja szczęśliwa jak w czułym śnie!
Czy całował? Tysiąc skarg!
Tandaradaj!
Spójrzcie na tę czerwień warg.


Posłanie z kwiatów nam kobierca
miły zgotował, było błogo -
też się rozśmieje z głębi serca
ten, kto podążać będzie drogą
i róż tych pozna mowę -
Tandaradaj!
tam ja złożyłam głowę.


Że spał mój miły tutaj ze mną,
wstydziłabym się (miły Boże),
gdyby ktoś wiedział to na pewno,
co ze mną robił. Ja nie powiem,
a świadek tych igraszek?
Tandaradaj!
Nie wyda nas też ptaszek.

Przekład: Jola Rawska