Poezja

Z każ­dym dniem nas ubywa. Wzra­sta za­po­trze­bo­wa­nie na tlen.
So­bo­wtó­ry toną w ka­łu­żach. Stru­gi desz­czu omy­wa­ją nogi
grzesz­ni­ków. Sta­ru­szek z dru­gie­go pię­tra pod­glą­da są­siad­kę,
a ruda z par­te­ru pisze mi­ło­sny list. Gasi pa­pie­ro­sa na dłoni
ko­chan­ka.

Za­po­wia­da­ją wi­chry i burze, pająk spraw­dza sieć. Za­mglo­ne
szyby ma­lu­ją świat od nowa. Dwo­istość na­tu­ry każe za­mknąć
oczy, po­czuć. jak zmy­sły ob­le­pia­ją prze­strzeń. Brud­na po­ściel,
w któ­rej po­zo­stał twój za­pach. Od­cisk po­ślad­ków.

Czy­tam wspo­mnie­nie lata, na po­mię­tej ser­wet­ce numer te­le­fo­nu,
imię, któ­re­go nie chcę pa­mię­tać. Po­ka­za­łaś, jak łatwo zbu­do­wać
fosy, wy­pa­lić pa­stwi­ska. De­ner­wo­wał cię za­pach świe­cy, iry­to­wa­ły
za­ba­wy, gdy tra­ci­łaś kon­tro­lę, a ból wzbudzał ekstazę.

Zwie­rzę­cość zmie­sza­na z czu­ło­ścią po­zwa­la wie­rzyć, że żyję.
Wiesz, jak trud­no od­dzie­lić świa­ty, gdzie na­de­rwa­na rze­czy­wi­stość
jest wy­znacz­ni­kiem sza­leń­stwa, a sen nigdy nie przy­cho­dzi.
Każde spa­la­nie kie­dyś się koń­czy.