Poezja

Gdy nic już mądrego napisać nie sposób,
a tuman poraził umysł wielu osób,
gdy śmiechem wybucha rozum na łatwiznach -
żądanie się wpycha - pisz nam o goliznach!

Myślowa ucieczka od dnia codziennego
wprost krzyczy naciskiem - pokaż coś gołego!
Wykładaj odbiorcom konkrety na talerz!
Dziś ten nas porusza, kto działa zuchwale!

A jakieś niuanse, domysłów kantyczki,
uwagi, wtrącenia, szpileczki i wtyczki -
nie robią na ludziach żadnego wrażenia.
Tak wielka w narodzie jest siła niechcenia!

Ludzie w zagmatwaną codzienność wplątani,
gdy ich niebezpiecznie przekaz otumanił
gotowi są sami  wszystko zerwać z siebie
i świecić golizną o wodzie i chlebie.

Udziela się wszystkim władzy rozpasanie.
O zastanowieniu dziś marne pisanie,
bo czas na myślenie już dawno przeminął,
a duch interesu w zamęcie nie zginął.

I wciąż się podnosi i wzbiera i łaknie
i już nie wybiera - ładnie, czy nieładnie
i każdemu chłopcu i każdej dziewczynie
potrzeba odmiany, ( jaka się nawinie)!