Poezja

Upartyjniona. Korporacyjna.
Ogołocona. Od innych inna.
Z płacą najmniejszą i wątłym zdrowiem.
Nowe kierunki wytycza sobie.
 
Nieszanowana i zastraszana
przez agresora, dawnego pana
i przez lichwiarza, co weksel trzyma
próbuje powstać i dom utrzymać.
 
Przestała uczyć dzieci polskiego
i wsparcia szuka w datkach obcego,
który jej mówi, na co ma wydać.
Często uległa idzie do żyda.
 
Dzieci na służbę oddała światu
na łaskę gejów i demokratów,
a świat dla kasy na wszystko przystał.
Została sama. Może jej PiS da?
 
Dzięki prawicy znów się podniosła.
Krzyczy: Jarosław! Prezes! Jarosław!
A partia mówi o tym, co będzie,
chociaż ma wrogów dokoła wszędzie. 
 
W Bogu nadzieja! Są wielkie zmiany.
Wojna. Hybryda. Niepewne plany
i choćby wszyscy już z Unii wyszli...
Ma wciąż nadzieję! - Ktoś o Niej myśli!