Proza

jednak nie gorsza od faszyzmu do bólu leczysz mnie z upośledzeń próbujesz ten szpital jest poza mną spaceruję w kaftanie po zarysie przemilczeń koegzystencja
to nie są wyznania na przekór przeklęte alegorie ble ble ble między słowami jest taka zależność spalone dłonie nie potrafią
w nieskończoność lepiej i lepiej czasami przypomnij mi swój brak makijażu żebym zapamiętał jak smakujesz
naprawdę