Poezja

Liść na drzewie nie ma nic do powiedzenia.
Tam, gdzie wyrósł, tam swe życie musi spędzić.
Miewa zwykle trochę słońca, trochę cienia,
gdzie natura potrafiła go uwięzić.

Gałąź szuka sobie miejsca i przestrzeni
i wyciąga się ku słońcu ile może
i kształt zmienia swój, na ile może zmienić.
Umiejscawia się, gdzie nie jest jej najgorzej.

Pień się stara jak najlepiej ukorzenić
i urasta w swojej sile i obwodzie.
Miejsca życia  swojego nie zmieni,
lecz o nowych pokoleniach myśli co dzień.

Ty masz większe możliwości mój kolego.
Swoje życie możesz bardziej ubogacić,
więc wytłumacz - z jakich przyczyn i dlaczego
nic nie zmieniasz, beznadziejnie szanse tracisz?

Pewnie widzisz siły większe - moc natury.
Pomyślałeś - Nic nie zmienię! Nic nie warto!
Czasem dobrze jednak głowę wznieść do góry
i myśl poddać górnolotnym, szybkim wiatrom.

Niebo umie podpowiedzieć i poradzić!
Rozwiązanie może być nadzwyczaj proste.
Ktoś tu cud już wcześniej umiał sprawić.
Urodziłeś się człowiekiem - nie porostem!