Poezja

zamykam powieki w obawie
a życie mi swoje gra scenariusze
przenoszę się stąd  dotąd 
a stamtąd donikąd 
w ogóle to jestem w dupie od dzielnego bytu

piszę wiersz o obawie
a kartka się ślizga pod piórem
na ślinę  przytwierdzam
przemocą do podbrzusza
wcale nie jest mi obojętne

myślę o śmierci w obawie
życia rozpaczy biegunki
stale mi się którędyś wymykasz
zachwycam się rozmiarem stóp
mi po grzbiecie depczą

stale mi się dłoń nie domyka
w obawie
(zaschło w gardle)
że przeczytasz
na pamięć