Pragmatycznie | issa

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	issa
	ALL WORKS Poetry (14) Diary (4) Photography (1) About me Friends (53)

12 january 2017

Żeby w nie istnieć, trzeba się napracować –
nie moja w tym głowa, trupie, była,
ale ty istniejesz, leżysz, jakbyś czegoś zapomniał:
zaraz cię obłupię, nie wiadomo, z czego.

Mówią: śmierci nie ma – i rzeczywiście –
czyż ty nią jesteś, być możesz, kiedy tak twoje lalczyne mięso,
bezbronne,
czeka na oprawę, na własną panią, która uleciała – nie ma nikogo –
kiedy przyjmuje panów z komunalnego zakładu – tragarzy –

jeden z nich zemnie czapkę w dłoniach na podbrzuszu i spyta:
– Przepraszam, czy możemy to wziąć razem z prześcieradłem? –

i wypręży się w pełni uroczystości.
– Proszę, naturalnie.

Nie ma z kim walczyć, nie ma z kim się zdarzyć ani z kim
się spotwarzyć, śmierci – ciebie nie ma w tym kadrze, ty
gdzie indziej: marzysz o wszystkim – co zabijasz.

12 january 2017 at 10:38

Dużo się dzieje...

12 january 2017 at 10:40

ubodzy krewni poniosą mnie w prześcieradle ale na swych ramionach..

12 january 2017 at 14:35

"a za trumną idzie żona"...

15 january 2017 at 10:18

:D

12 january 2017 at 12:38

Pozdrowienie dźwiedzie dla Was, JK.., alt..

12 january 2017 at 14:38

A my z żoną,zapisaliśmy się do programu świadomej donacji. Nie wiem ,ale jakiś taki spokojniejszy jestem...

14 january 2017 at 13:29

Jestem:)

12 january 2017 at 15:33

już nie wiem, czy krew się mrozi czy rozpada..

14 january 2017 at 13:29

też nie..

13 january 2017 at 21:32

czytam ten wiersz jak skargę na duszę, która wydaje się nie dbać o porzucone ubranie, i słusznie nie do Śmierci można tu mieć pretensję, ona zrobiła co swoje, i tyle. "Nie ma z kim walczyć, nie ma z kim się zdarzyć ani z kim się spotwarzyć" - tu jest w moim odczuciu najbardziej dojmująco. Pozdrawiam, isso

14 january 2017 at 13:31

To ja pomilczę (cud się stał pewnego razu;) pozdrawiam i ja, Aniu:)

14 january 2017 at 13:40

:)

14 january 2017 at 13:57

:)

14 january 2017 at 14:05

Poruszasz się, Isse

14 january 2017 at 18:47

Hm, powiadasz, A?

14 january 2017 at 18:48

P.s. A mniedziś spotkał wiersztaki: Głaszcz umierającego Po głowie, po ramionach Głaszcz jak kota po sierści Żeby zasnął, a nie skonał Żeby zasnął, a nie umarł I obudził się jak dziecko, Głaszcz mnie mamo, o tutaj, Żebym sen śnił, a nie umarł. Odchodzącemu głaszcz Widoki, których nie widzi, Dźwięki, których nie słyszy- Będą ciepłe, kiedy zgaśnie Będą ciepłe, kiedy zgaśnie, Jak sierść zwierząt, traw, O tak mnie głaszcz, Żebym obudził się i wstał. Żebym wstał i obudził się Pogłaskał twarz i ramiona, Żebyś wstał od tego łóżka Umarł ze mną, a nie skonał

14 january 2017 at 18:49

(Holender, zdążyłam zapomnieć, że tu się sypie formatowanie, ech; no ale są litery, te mają wystarczyć) To Wojciecha Kassa, nazywa się Nie żałuj głaskania umierającemu

15 january 2017 at 09:46

Słodkie, słone

16 january 2017 at 19:11

Tak

22 january 2017 at 13:16

domniemany ( dobrze spisany) chłód logiki w odwiecznej pretensji.

24 january 2017 at 22:08

Pozdrawiam, Drwal

26 january 2017 at 19:09

no i weź tu teraz postaw krok we właściwą stronę ? a jeszcze do tego jak jesteś po tym wierszu i masz tyle w te i we wte albo i więcej :)