droga - Darek i Mania - diary

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	Darek i Mania
	ALL WORKS Poetry (72) Prose (2) Diary (47) Graphics (1) Postcards (2) About me Friends (134)

26 october 2011

Darek i Mania

przyjechałeś do kościoła karawanem
o nieparzystej parszywej godzinie
marzenka poprowadziła różaniec
ksiądz wspominał jak słuchałeś radio maryja
nie wiedział że przy stole
drzemałeś
a modlitwą była praca
i troska o rodzinę
odprowadziliśmy cię na cmentarz
niebo pokropiło trumnę
mama mdlała od wczoraj
razem pół wieku przeszli
trzymając się pod rękę

26 october 2011 at 22:58

jakie to smutne

26 october 2011 at 23:06

Darku

27 october 2011 at 21:14

nie odwracaj się od Niego w 8 wersie? -odprowadziliśmy cię na...? lub zrób wolną linię? r.i.p.

27 october 2011 at 21:22

najciezsza ta ostatnia droga dla bliskich...tule serdecznie Darku (wspolczujacy usmiech)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

28 october 2011 at 21:49

Wzruszyły mnie najbardziej dwie ostatnie linijki...

29 october 2011 at 12:07

wzruszające....

Anna Maria Magdalena

29 october 2011 at 12:24

piękne :)

29 october 2011 at 13:40

rodzinny dramat odejścia kogoś bliskiego takie to nasze przemijanie

An - Anna Awsiukiewicz

29 october 2011 at 14:36

To jednak? Dareczku wyrazy współczucia:)

oczy jak pustynia

29 october 2011 at 19:07

nie wiem, czy to obraz z prawdziwych wydarzeń czy fikcja literacka...dlatego mam nieco mieszane uczucia jak odnieść się do autora...nie mniej POZDRAWIAM:-)

kamyczek (Chinita)

31 october 2011 at 16:35

czekamy na wieczność, ale paradoksalnie, wcale nie chcemy, żeby nadeszła.

31 october 2011 at 22:18

wygląda na fikcję....albo próbę w teatrze ...nie podniosło, ale...

31 october 2011 at 22:50

dziękuję wszystkim za komentarze - ja pisać nie umiem -zapisuję tylko to co widzę i czuję-- zatem wszystko o czym (o kim ) piszę to autentyczne zdarzenia --tutaj też (niestety przegraliśmy z tatą walkę o życie - 23-11-2011 r po dwutygodniowym pobycie na ojomie - w tym roku rodzice mieli złote gody -50 lat razem ..

31 october 2011 at 22:53

współczuję Darku

3 november 2011 at 21:04

wiec pisz, bo droga ostatnia nieskończonościa się staje,żyje bardziej jak Twój smutek

1 november 2011 at 10:00

niestety, nie potrafię ocenić tego wiersza :(

3 november 2011 at 20:57

Ściska za gardło Twój wiersz. Pozdrawiam.

3 november 2011 at 21:57

Zapisek z dziennika, w tej kategorii dodałeś. Prosto, prawdziwie, niby zwyczajnie, czemu więc tyle się budzi myśli, zamyśleń i poczucia, właśnie dlatego, że napisałeś, co czuje Człowiek. Pozdrawiam.

3 november 2011 at 22:24

dziękuję wszystkim za słowa za którymi stoją ludzie i sprawiają że odnajduje się sens i rusza się dalej (po przystanku) w drogę - to bardzo dużo -dziękuję

5 november 2011 at 19:49

może "cienie pokroiły trumnę"? Ale , nie wtrącam się. Moje najszczersze kondolencje.

5 november 2011 at 21:33

wiesz jak odprowadziliśmy tatę na cmentarz i trumnę położyli do głęboko zabetonownego dołka(grób na trzy osoby) na krótko pokropił deszcz ( jak ksiądz kropidłem) no i z tąd ta myśl niebo pokropiło --dzisiaj postawiliśmy granitowy pomnik ( przypominający kamień czerwono-brązowy) i co z tego kiedy na drodze nie widać już taty -dziękuję

8 november 2011 at 09:37

czytam kolejny raz twój wiersz i po raz kolejny łezka mi w oku się kręci

9 november 2011 at 14:03

ba może łatwiej kiedy łezki lecą -ja jestem z tych co łzawią od środka

Małgorzata Krupińska-Nowicka

13 november 2011 at 00:13

Darku, czekam na kolejne Twoje wiersze...:)))

13 november 2011 at 00:19

no nie wiem -narazie to mam co czytać na trumlu moje pisanie to spontan na żywo zapiski -pozdrawiam :)

14 november 2011 at 22:51

Piękne i mądre refleksje. Naprawdę.

14 november 2011 at 23:00

dziękuję- słowa zostają a ludzie odchodzą