połącz "niedosłyszy" i cacy. Co innego starzec, co bogactwie pływa, młodą żonkę kupuje, choć się ledwie kiwa. ;)

zgłoś

a co do Twojej refleksji, to bywa i tak - chyba coraz częściej!

zgłoś

wcześniejszy komentarz z podziękowaniem za uwagę uciekł - dziękuję!:)))

zgłoś

Uśmiecham się :) i jeśli wolno kradnę do ulubionych. :)))

zgłoś

przewiązuję kokardką!:)))

zgłoś

ach starość z wiekiem młodnieje:)))

zgłoś

Wspaniałe podsumowanie smutku ludzi starych :) Ludzi, którzy przestają żyć marzeniami, a zaczynają wspomnieniami.

zgłoś

Zuziu, Ty naprawdę potrafisz :))

zgłoś

Wieśku, Ty jesteś coraz młodszy!:)))

zgłoś

bardzo dziękuję Apparat, taki był mój zamysł. Jeśli tak to odebrałeś, to znaczy, że coś tam wyszło! Pozdrawiam serdecznie.:)

zgłoś

Moniko, urosłam po tym komentarzu, dziękuję pięknie!:)

zgłoś

czy mogę podpiąć kilka słówek? :)

zgłoś

zapraszam serdecznie!:)

zgłoś

Jeszcze nie czas a już o mnie wiersz piszesz?Piękna i wbrew pozorom wcale nie smutna odpowiedź ,jeśli przed starością się dojrzeje,zrozumie...;)

zgłoś

No popatrz, taka młoda, a tyle wie o starści, ho,ho?!

zgłoś

o starości, coś mi literki uciekają... ;))))))))))

zgłoś

Dorotkoruda, zamyśliłam się nad Twoimi słowami w miłym podpięciu. Rzeczywiście, mi nadal wydaje się, że w ogóle się nie starzeję. Niedowidzę po prostu! Dziękuję!:)))

zgłoś

Jestem, dziękuję. Ważne, żeby się z nią pogodzić, i z tymi wszelkimi stratami niemalże z dnia na dzień. Znowu coś choruje, znowu czyjś pogrzeb..:(

zgłoś

Brawo Zuziu !!! Bywa tak i jeszcze inaczej : uśmiecha się stary pan do starszej pani i oboje wspierając się idą dalej z uśmiechem - oby jak najczęściej :) To takie marzenia, gdy mijam smutek w starych oczach. Serdeczności:)

zgłoś

Ratienko, ja już niemłoda, ale jeszcze niestara. Tak w średnim wieku metrykalnie i duchowo. Lubię przebywać i rozmawiać z dużo starszymi - stąd te refleksje. Dziękuję Ci za odwiedziny, pozdrawiam ciepło.:)))

zgłoś

Jestem, tej zgody się uczę. Dobrze jest wiedzieć to w każdym wieku.:)))

zgłoś

bywa, Joszko i oby jak najczęściej. Dziękuję Ci za obecność i czytanie. Serdeczności posyłam.:)))

zgłoś

Dorotko, to żadna wyobraźnia, my po prostu jesteśmy ciągle piękne i młode!!!:)

zgłoś

Zuzanko miła, ależ oczywiście! Zawsze młode, choćby - duchem! :)))))

zgłoś

Prawdziwe bardzo...

zgłoś

Lucjo, dziękuję Ci, że tu się zatrzymałaś i za piękne słowa. Pozdrawiam cieplutko Ciebie i Mamę!:)))

zgłoś

bardzo dziękuję, Jago, za obecność i ten ślad.:)))

zgłoś

baaardzo mi pasuje:)

zgłoś

nie wierzę w to, Jerzyku. Czytam: podoba się. Serdeczności!:)))

zgłoś

tylko bez osobistych wycieczek, grzecznie proszę..

zgłoś

grzecznie odmawiam, drogi Alt Arcie!:)))))))

zgłoś

straśny!:)))

zgłoś

ona tylko niedowidzi niedosłyszy...a młodość często i niedowidzi, i niedosłyszy i niedoczuje...

zgłoś

starość duchowo widzi słyszy i odczuwa dużo więcej.. - dziękuję Veroniko, pozdrawiam!

zgłoś

:)

zgłoś

przerażająco smutny w swej łagodności i poddaniu

zgłoś

oj, nie, nie chcę takiej starości! sorry, co za trauma, co za ofiarnicza czołobitność... chcę się właśnie bawić i cieszyć aż do końca! nie, Zuzanno, i jeszcze raz nie! nie mam zgody na ten wiersz!

zgłoś

sylwia, życzę Ci wesołej starości! i bardzo dobrze, że się na taką nie zgadzasz!

zgłoś

Filo, dziękuję za obeność i refleksje!:)

zgłoś

z kolei wydaje się ten tekst akurat był chyba nieco mniej skłonny do robienia Ci niespodzianek niż Twoje "jeszcze wcześniej". Kiedy założyć w dobrej wierze co do intencji, że to znów nie jakaś "każda starość", a jedna z możliwych - jest portretem spod wrażliwych na nią palców. Podoba mi się. Pozdrawiam.

zgłoś

ja też sobie tak planuję, Filo!:))) Mój wujek ma 80 lat, uprawia sporty, jest aktywny zawodowo i tryska poczuciem humoru. Do takiej starości jak w wierszu można chyba nie dopuścić.:)

zgłoś

Isso, ucieszyłaś mnie bardzo. Dziękuję!:)

zgłoś

po tych uwagach dodałam "zwykle".

zgłoś

Zuziu, ja raz jeszcze, otóż; "starość nie radość", ale jak przyjdzie trzeba się z nią pogodzić i godnie zestarzeć, tak myślę. I dziękuję Zuzulku za głosy... :)))))

zgłoś

Ratienko, byłam u Ciebie, żeby się ogrzać, bo tam ciepło, nie dziękuj. Buziaczki!!!

zgłoś

starość - zjawisko (mam nadzieję, że nie urażę tym określeniem), które od małego potrafiło mnie rozbroić zupełnie. do teraz zdarza mi się iść ulicami miasta i z całych sił powstrzymywać łzy, widząc starych ludzi, szczególnie tych rozdartych samotnością. / dzisiaj nawet jadąc autobusem zobaczyłam dwie młode (14?15?) dziewczyny siedzące oczywiście. i zastanowiłam się czy ustąpią miejsca. gdzieżby! do autobusu weszła Pani ok. 75 lat z dużą nadwagą. i stanęła obok mnie. jechaliśmy chwilę, ale nie wytrzymałam podeszłam i powiedziałam 'sorry możecie ustąpić miejsca tej pani zamiast patrzeć w jak najbardziej innym kierunku?' , czerwone zbiegły z miejsc, Pani mi podziękowała. i wiecie co jest niesamowite? Ona po kilku minutach przysunęłą się jak najbardziej mogła do okna i zapytała te dziewczyny czy któraś nie chce usiąść.

zgłoś

Karla, bardzo dziękuję za odwiedzenie mojej strony, poczytanie i podzielenie się tą głęboką refleksją z obrazka rodzajowego, który jest jakby ilustracją do słów tego tekstu. Myślę, że współodczuwamy starość. Pozdrawiam bardzo serdecznie!:)

zgłoś

Pięknie napisany :)) Myślami uciekłam do mojego dziadziusia i cieplej zrobiło się na sercu. Pozdrawiam ciepło :))

zgłoś

dziękuję, Piórko, również pozdrawiam ciepło!:)))

zgłoś