/z cyklu: myśli zetlałe/

rozkwita -
odkąd nie jest przedmiotem
pożądania

ogłoszenia drobne

aaaaamieszkanie
oddam w dobre ręce
z lokatorem
w trakcie remontu

Z cyklu: myśli przeczołgane (dribble)

Zdaje się, że wyciosywanie słów jest nawet bardziej żmudne niż łapanie pcheł. Zważywszy na „ogonki” i inne kruche finezje. Być może w tym tkwi tajemnica wysokich notowań fraz okrąglutkich i wypolerowanych. Z półki. Kto wie? Dobrze leżą w palcach i na języku. Dawno przestały kaleczyć. Co najwyżej dźwięczą, wabiąc krwiopijców.

i znowu koniec roku

Niełatwo jest dotrzymać kroku
ostatnim dniom Starego Roku,
bo tyle się wspomnień z niego pcha,
to smutek, to radość w myślach gra.
 
I nie wie człek, jakże je zważyć?
Czy chcieć jeszcze? O czym zamarzyć,
by losu nie kusić lub czary
goryczy nie dopełnić miary?
 
Jak sercu przywołać nadzieję,
gdy wszystko wokoło ciemnieje?
Może zjaśnieje w Nowym Roku,
choć odrobineczkę, po trochu?
 
Ślę do Was serdeczne życzenia,
są in blanco - do wypełnienia :)

na odreagowanie

nie żegnajcie jeszcze lata
nim jarzębin blade kiście
zrumienieją pozłociście

nie żegnajcie wczesnych świtów
przez zasłonę lśnią codziennie
gdy budziki brzęczą sennie

nie żegnajcie już wakacji
miodnych przygód i wyczynów
stada wnucząt i kuzynów

niech się czas ułoży w chłodku
lub na słonku wedle woli
by zbereźnie znów swawolić

z jeżem, żabą i bocianem
lecz się rozstać z ciepłem nie chce
precz odegna smutne deszcze

nie żegnajcie jeszcze lata...

uff..

Żadne wytłumaczenie ale zakochałam się
z wzajemnością
i kompletnie straciłam głowę
niestety nie jest to historia z happy endem
nawet wiersze się nie lęgną
przepraszam
naprawdę
wcale nie miało tak być
tylko wyszło jak wyszło

tysiąc pięćset trzy dziewięćset

bo wszystko zostało już powiedziane tysiąc razy
i na milion sposobów
gdy sensy nie dają się zwabić w słowa
pożądliwie patrzę ku liczbom
śmieszny rym poezja cyfrowa
lecz/licz
ileż powabu ma liczba pierwsza

Pustynia nie jest miejscem z braku wody

Kiedy już będziesz stary, w listopadzie,
wybierzmy się nad morze, mewy i sztorm
są takie romantyczne, wieczorami,
poukładam albumy, albo puzzle,
póki widzę wyraźnie, wiem, czego chcesz
 
w moim życiu po życiu, grunt, to mieć plan.
Zrób, cholera jasna, swój.

"wesoły autobus" - jak nic

Tysiące warszawiaków codziennie dojeżdżających metrem, zapamięta być może, przynajmniej na pewien czas, czwartkowe popołudnie 21 listopada 2013 roku. Zaledwie cztery dni po dramatycznych wypadkach, kiedy to wielu napędził stracha, a niektórym nawet uszczerbił zdrowie, pożar w nowym, supernowoczesnym pociągu Inspiro, pasażerów dopadł kolejny pech. Z powodu awarii na torach do zawracania w rejonie południowej krańcówki, na kilka godzin trzeba było zamknąć dwie stacje, pociągi kursowały trzy razy rzadziej i wolniej, nabite do ostatniego oddechu. Tłumy zmęczonych, zdenerwowanych ludzi, którym nie udało się wcisnąć do składu, wypełniały perony, atmosferę podgrzewał jeszcze ostry dźwięk  zapowiadający powtarzane w kółko komunikaty z przeprosinami i informacjami o komunikacji zastępczej. A wszystko to, jak na złość, w popołudniowych godzinach szczytu, gdy nawet bez awarii wagony są wypełnione po brzegi.

Należałam do tych szczęśliwców, co na podobieństwo śledzi w beczce, podczas wydłużonych postojów na kolejnych stacjach, już z wnętrza pociągu obserwowali napływające fale nowych chętnych. Gorąco i duszno było niemiłosiernie, ale coś się chyba zmienia w narodzie, bo nie słychać było ani narzekań, ani utyskiwań. Jak za chwilę opowiem - wręcz przeciwnie.

Zbliżając się do tymczasowej stacji końcowej, pociąg wyraźnie zwolnił, widok za oknami, który zazwyczaj przypomina (...)

--- cały tekst ---

z cyklu: myśli przeczołgane

- Mocniej! Wyżej, Jolka, wyżej! – głos trenera przechadzającego się po sali wwiercał się w umęczone ciała. Przed jego wzrokiem nie umknęła żadna skucha.
- Ale ja już nie mogę wyżej – pisnęła żałośnie jedna z pokutnic. – Boli!
- Boli w was to, co jest słabe. Mocne nie boli – zareplikował bez litości. – No, już! Dasz radę! Wyżej!
Uwielbiam moje zajęcia. Już wkrótce będę supermenem.