Ładnie to ujęłaś, Kipu. A ja dodatkowo pomyślałam, że każdy ruch jest pewnego rodzaju fryzem – wpisuje się w przestrzeń i trwa w czasie. Zaciekawiło mnie, jak może wyglądać taki fryz od chwili, gdy życie jak kostki domina wpuszcza nas w istnienie. Dzięki i uściski „na misia”. Naj... Sznureczku. :)))

zgłoś

:)

zgłoś

Lecz gdy frazy w pion nas stawią, poziom fryzu bywa fazą. ;))) Czy wiesz, JJ, że urodziliśmy się tego samego dnia? Dzięki i dobrego cały czas. :)

zgłoś

Po prostu wyobraź sobie, że każda chwila jest kostką domina, a odchodząc, potrąca następne. I jakbyśmy nie próbowali zwolnić czy przyspieszyć, one lecą, i to w obie strony. Pęd czasu porywa je w tył, a nas do przodu, chociaż mamy wrażenie, że tkwimy cały czas w teraźniejszości. A „nieprzeszłość”, bo ciągle są w nas, choć odeszły. Wiesz, Wu, czasami pisze się wiersz intuicyjnie, a potem próbuje go zrozumieć. I odbiór innych osób jest tu dużą pomocą, gdyż tłumacząc coś komuś, tłumaczymy jednocześnie sobie. Dzięki z buziakiem wieczornym. :)

zgłoś

Tak, Nicki - nieustanny ciąg przyczynowo-skutkowy. Miło mi Cię widzieć. Dobrego wieczoru, kochana. :)

zgłoś

Z tym się zgadzam - "tylko Bóg jest poza czasem", ale poza czasem dlatego, że istnieje, czy poza czasem dlatego, że go nie ma? Teraz Ty mnie też zadumałeś. Dzięki, Tygrysku, dobrego wieczoru. :)

zgłoś