także (o ile nie przede wszystkim) za tekst pod

zgłoś

:)

zgłoś

Mayowo-Inkowo-Aztekowo:)))a tekst cacy:)))))))

zgłoś

Dzięki Bazylku, to ojca pierwsza praca była, ta z gatunku tych jak Ty to fanie ująłeś D 3.:)

zgłoś

:))- szkoda że flesz zaklóca odbiór

zgłoś

"Jeśli ktoś zapragnął dotrzeć do Gorgon, potrzebował pomocy sióstr Graj, albowiem - opowiada Hezjod - Gorgony mieszkały jeszcze dalej niż Graje, dalej w kierunku Nocy, [...]. Trzy były Gorgony [...]; trzecia, Meduza, podług imienia również mogłaby należeć do morza: "medusa" oznacza "władczynię" [...]. [...] trudno uwierzyć, by Gorgona mogła być wyłącznie odrażająca i przeraźliwa, albowiem imię to nadawano również małym dziewczynkom, po których rodzice z pewnością nie spodziewali się, że wyrosną na straszydła. Meduza była jedyną śmiertelną istotą pośród trzech sióstr. [...] Obok śmiertelnej kładł się w miękkiej trawie, pośród wiosennego kwiecia Posejdon [...] Opowieść ta każe sytuować Meduzę gdzieś w pobliżu Persefony [...]". [dopełnienie poza cytatem od issy: Posejdon był kochankiem Meduzy, i ojcem Pegaza, który wyskoczył później z przeciętej przez herosa szyi Meduzy].

zgłoś

"Meduza (gr. Μέδουσα Médousa, łac. Medusa) – w mitologii greckiej była najmłodszą z trzech Gorgon i najgroźniejszą (często przypisuje się imię Gorgony samej tylko Meduzie). Zamiast włosów miała węże, a jej spojrzenie zamieniało żywe istoty w kamień. Jedynym lekiem na to były łzy jednorożca. Mit o Meduzie uległ ewolucji. Z początku Meduza była jednym z bóstw przedolimpijskich, potworem. W późniejszych wersjach zaczęto ją uważać za ofiarę zemsty bogini Ateny. Meduza miała być piękną dziewczyną, która ośmieliła się rywalizować urodą z boginią. Atena zamieniła więc Meduzę (i jej siostry, Steno i Euriale) w skrzydlate, okropnie brzydkie potwory ze żmijami zamiast włosów i szponami u dłoni. Meduza została zabita przez Perseusza, który odciął jej głowę, a z krwi z rozciętej szyi Gorgony narodzili się Pegaz i Chrysaor. Jej głowę Atena umieściła na egidzie, tarczy Zeusa." wilkipedia. Ta na obrazie jest dość sympatyczna, tylko te węże zamiast włosów robią swoje:) Dzięki Issa za odwiedziny i opis.

zgłoś

A tak na marginesie trochę wygląda jakby z gabinetu od DeRudej do Edka uciekła:)

zgłoś

:) w dalekiej przyszłości wszystko jest możliwe:)

zgłoś

Wersje trzy, że można by nimi obdzielić akurat trzy Gorgony, ale dotyczą jednej. Dzięki Dorotko za link do filmu, obejrzę później, bo teraz zaganiana jestem:)

zgłoś

I obraz i tekst tak samo ciekawe, warte uwagi.

zgłoś

Dzięki Kamyszku:)

zgłoś

fajne obraz w orginale lepszy ale i tu widać rękę mistrza

zgłoś

Zaczęłam niedawno, bez pośpiechu, w cząstkach, oglądać film o Meduzie, którą zalinkowała deRuda. I, zanim dziś pójdę w real inny niż wirtual, i zanim powiem o tym, jak mi było przy tym filmie, i zanim wrócę w tamte inne Otchłanie, te wierszowe, tutaj na trochę zostanę teraz.

zgłoś

Z takiej perspektywy może się wydawać - uwięziona.

zgłoś

Bo co się wśród obrazu dzieje z najsłodszym sloganem Linearności, z jej najukochańszym "Naprzód!"?

zgłoś

Wprawdzie Meduza ma ciało zwrócone we właściwym kierunku czy też we właściwą stronę: do prawej.

zgłoś

Nie ogląda się za siebie. Nie cofa się. Nie zawraca. Nie szuka tam, gdzie pono szukać nie warto.

zgłoś

Ale co z tego? Co Meduza wyprawia z tym najwłaściwszym z najwłaściwszych Naprzodem, który oznacza nieustający ruch do przodu, niezatrzymywanie się, postęp bez ociągania się, zwlekania, bez zwłoki?

zgłoś

Zamiast patrzeć przed siebie i iść, Meduza tkwi nad pismem. Trwoni Czas. A Czas, jak wiadomo, to oczywiste!, ucieka. I trzeba go ścigać.

zgłoś

Oczy opuściła, zamiast je wbijać w Przyszłość. Jak więc w ogóle ma myśleć o Przyszłości? To głupie, czyż nie? Tak zgarbić się nad znakami, które domagały się opuszczenia powiek. Kto to widział takie fanaberie. Takie chimery. No kto?

zgłoś

(p.s. ona tak trzyma ten rylec czy rysik - czy co tam jeszcze nie wiemy chociaż możemy i / lub będziemy wiedzieć lub nie wiedzieć - że myśl o zegarze słonecznym lub zegarze żarówkowym wydaje się całkiem dorzeczna) kic

zgłoś

Jestem zwierzęciem, nie-dźwiedziem, Misiem Dzyń Dzyń, i tak samo Agnieszką z Doliny Issy,

zgłoś

ufff (ać! nać! ;d) zatem, jako się rzekło, tym wszystkim jestem, tak, i jeszcze innymi Agnieszkami. Jednak we wszystkich postaciach, w jakie mogę przyjmować, wolę mówić o tym, co znam jak najmożliwiej blisko niż o tym, czego nie znam.

zgłoś

Dlatego, skoro już wczoraj w ogóle spojrzałam na tamten na Samej Górze zegar słoneczny czy zegar żarówkowy, ten zegar u Meduzy, który powstał z jej ręki i narzędzia w niej, i światła skądś, dlatego, ufff wtóre ;d, skoro wyraźniej zauważyłam, jak się tam mierzy czas,

zgłoś

No bo jak można z rzeczywistym sensem mówić o piśmie, którego się nie przeczytało i / lub nie rozumie?

zgłoś

Wprawdzie znaki na tabliczce nieco się zamazują w Fakturze, jaką dostały z ręki tego, kto stworzył piszącą Meduzę, tracą te litery ostrość, trochę może tak, jak wtedy, gdy się na coś zaczyna patrzeć przez łzy, ale chyba jednak mimo to można je odczytać w miarę pewnie.

zgłoś

A w zbliżeniu może się wydawać, że na tabliczce napisano ANZEIGE.

zgłoś

I co teraz z tym ANZEIGE u Meduzy - zrobić?

zgłoś

To ciekawe jest, nożesz :d Moment. idę zaparzyć kawę na tę drogę. I z nią wracam.

zgłoś

Wobec wysokiego prawdopodobieństwa przyjmijmy zatem, że to jest skończone słowo: ANZEIGE.

zgłoś

Gdyby uznać je za imię Meduzy, byłoby imieniem z brutalności, zważywszy wrażliwość przypisywaną kobietom w obiegowych pojęciach.

zgłoś

Między publicznym a osobistym. Między Ja i Władzą. Między Ja i Maszyną.

zgłoś

Ale, jednak, wszystkie te, które wytropiłam dodatkowo, mogą zawrzeć się w spokoju bez nadużyć między tymi najpopularniejszymi: anonsem / ogłoszeniem; doniesieniem / donosem; i wskazówką, ale raczej właśnie w spotkaniu człowiek - rzecz, niż w jakimkolwiek innym.

zgłoś

W pierwsze dwie sfery znaczeń wpisana jest naturalnie transgresja z osobistego w publiczne; przy czym, to interesujące, tak wpisana, że związki osobistego z publicznym mogą być zarówno akceptowane (w tym moralnie / etycznie), jak i nie, i zarówno jawne, jak i niejawne.

zgłoś

W trzeciej sferze znaczeń bez trudu może się pojawiać depersonalizacja.

zgłoś

Filtrem dla wszystkich Trzech Kręgów jest jednak przede wszystkim: instytucja. We wszystkich jej możliwych słownikowych znaczeniach. Łącznie z zakładem produkcyjnym.

zgłoś

To imię Meduzy, Meduzy Anzeige, jednak o wiele rzadziej ma szansę występować w zdarzeniach beztroskich, czy gwarantujących swobodę bycia, a o wiele częściej zagra w zdarzeniach z natury - represywnych.

zgłoś

Sama Anzeige, jako słowo, reprezentuje pojęcie, nie ciało. Abstrakcję wyizolowaną. Nie - człowieka. Ideę zorganizowaną prędzej niż krew, kość, chrząstkę, oddech, ślinę, spermę, śluz, mięso itd.

zgłoś

Kim ona jest? Kim jest Anzeige? Kim jest Meduza Anzeige? I czemu reszta tabliczki jest - niewypełniona, chociaż Pisząca wodzi po niej rysikiem czy rylcem?

zgłoś

Ufff. Czas na odpoczynek chyba. Zostawię Opiekuna Przestrzeni:

zgłoś

I wrócę, jako i zwykle, czyli kiedy wrócę. Do innego dobrego później. Pozdrowienie Agnieszki z Doliny Issy dla Małgosi. I E.

zgłoś

Wiesz, M. i E., pomyślałam, a może bliżej tego, co rzeczywiście się stało, raczej pomyślało misie, tak w rozbłysku, że miejsca, do jakich doszłyśmy, i, dość niespodzianie jednak chyba dla Ciebie i dla mnie (nie wiem, w każdym razie dla mnie - nie do przewidzenia to było) rozpoznajemy razem, mogą chcieć pewnego komfortu, jakiego ja dotąd raczej im mało dawałam.

zgłoś

Chodzi o równowagę, równoważność w otwieraniu. I dlatego zrobię coś, czego nigdy wcześniej nie zrobiłam, heh.

zgłoś

Czy to życie iluzjami? Nie. To to, co mi zostało. Bez roztkliwienia i żalu. Entuzjazm trzeba znaleźć, wypracować? To obłąkane miejsce w moim myśleniu. „Uczucia są albo ich nie ma” – zacytuję samą siebie i wybuchnę śmiechem.

zgłoś

Trudny jest każdy ruch. Bardzo trudny.

zgłoś

Czy notatki przydadzą się kiedyś?

zgłoś

Wierzę, że to chaos, z którego mam porządek. Nie wolno mi patrzeć oczami tłumu na to, gdzie jestem, bo stracę nadzieję, śpiewność. Czego nie widzę? Gdzie jest mój początek? [...] Chciałabym powiedzieć, że „kiedy się boję, żadna metafora nie jest przy mnie bezpieczna”. Widać się nie boję. [...] Chcę żyć, a nie roślinnieć. Chcę żyć, a nie dziecinnieć. [...]

zgłoś

[...] Jeszcze nie teraz. Jeszcze nie teraz. Nie wolno zakładać, że to wszystko na nic, a raczej wolno, lecz wtedy przyszłość rozproszy się – i stłamsi.

zgłoś

Przestrzenie mojego umysłu nie mogą mnie zgubić. Ufam im. Przynajmniej jednemu muszę zaufać.

zgłoś

Dżizas...Jestem goła. Agnieszka Agnieszka Agnieszka Agnieszka. Tafla lodu na stawie. Agnieszka. Agnieszka. Agnieszka. A może zmienić imię? Nie. Agnieszki tak naprawdę jeszcze nie było. Agnieszko. Minuta po minucie. Dzień po dniu. Agnieszko.

zgłoś

Agnieszko z doliny Issy, jesteś niesamowita. Wyobraź sobie, że tytuł obrazu pierwotnie brzmiał „Donos Meduzy”. Chodziło tu głównie o osobiste „ wycieczki” ojca w stosunku do pewnej kobiety, która dawno temu napisała na niego jakiś donos do urzędu. Była to śliska sprawa, niosła za sobą ogromne konsekwencje i kosztowała go tyle zdrowia, że owa pani zaczęła jawić mu się jako Meduza donosicielka, której celem jest działanie na szkodę. W tym wzburzeniu wydawała mu się wówczas najstraszniejszą z Gorgon, której wzrok zamieniał żywe istoty w kamienie, bo tylko taką wersję znał z mitologii. Jest to zresztą pierwszy obraz, który namalował na emigracji, a potem mnie nim obdarował. Z nim jednak wiąże się druga, późniejsza już historia, tyle samo uzdolnionej muzycznie co schorowanej kobiety, która swego czasu przychodziła do mnie na pogaduchy. Gdy rozmawiałyśmy włosy Meduzy stale przyciągały jej uwagę. Twierdziła, że od dawna mieszka w podobnym gnieździe węży i powoli traci głos, wzrok, siebie itd. Historia gołębia połkniętego przez węża nie jest więc całkowicie wyssana z palca. Dzięki Agnieszko za fragmenty z Twego dziennika.

zgłoś

Mam sentyment do tego imienia, bo lubiłam Osiecką. Udało mi się z Nią porozmawiać na trzy miesiące przed Jej śmiercią. Poruszyła wtedy tyle dla mnie istotnych tematów, że do dziś jestem pod wrażeniem Jej empatii, wrażliwości, wnikliwości i szacunku dla rozmówcy.

zgłoś

:) uściski, M. i E. i, jako i zwykle, do innego dobrego później

zgłoś

(a tu wrócę jeszcze raz. i snicknę :)

zgłoś