Poezja

Samotnie przegnani
ku źródłom własnych sił
zapomniani pośród słów
nie wierzymy w wizje snów
i czynów dokonanych

wodzimy zmysłami
po dzikim lustrze łez
pytaniami burząc ład
emocjami barwiąc świat
wstrzymany milczeniem

pomiędzy chwilami
zabłyśnie odpowiedź
gdy wartości wstrzyma strach
zniknie sens pisany w grach
pomysłów przebudzonych

śmiałymi znakami
ten świat zatrzyma sens
pośród kłamstwa ludzkich gier
moje dłonie wezmą ster
zapisanych doświadczeń

dobrymi myślami
wkroczymy w nieznane
upiększając skromny brzeg
płynąc z prądem trudnych rzek
społecznych samotności

pomiędzy światami
szukam zrozumienia
dźwięku łez wybranych dróg
gdy pragnienia ścielą próg
zacieranych przeszłości


19.05.13