Poezja

On jest mało realny, kiedy się uśmiecha
Ubrany w żałobę po minionych chwilach
Jego palce tak czułe, jak niewidomego
 
Ktoś krzyknął a oni przytaknęli!
On usłyszał i upadł ze strachu na ziemię!
 
Żyjący w mieście księżyców
W krainie niewidzialnych luster
Ktoś zlicza każdy krok jego
 
On ma sznur na szyi
Maluje wzrokiem alabastrowe niebo
Płyną chmury, które kochał
Czas gęstnieje
- On nabiera go w dłonie
 
Czas staje się ostrzem
Trzymanym przy skroni
Świat nie ma już celu