Dlaczego, krytyka zawsze powodowała uśmiech na mojej twarzy? Bo od dziecka, śmiechem reagowałam na stres.
Prowokacja, ma do siebie to, że udana, czy nieudana powoduje pewne emocje. Bulwersuje, wzrusza, złości, bawi, szokuje. Można wymieniać i wymieniać. Ja jestem zdania, że każdy człowiek ma w sobie odrobinę ekshibicjonizmu .
Marta Górka- Żbikowska
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Masz dysleksję?
zgłoś
dysleksję i dysortografie... Ale po, co o tym mówić. ciiii
zgłoś
ekshibicjonizmu. Możesz przekopiować, wejść w edycję i wkleić zamiast literówki.
zgłoś
dzięki, ja po prostu czasem nie zauważam swoich błędów, chociaż od dziecka z nimi walczę.
zgłoś
"od dziecka z nimi walczę". :) To może czas wrócić z wojny i wreszcie odpocząć. Inter arma silent Musae. Magia słów. Wyboru nazw spośród dostępnych możliwości;) Walczyć. Można to słowo zastąpić jakimś innym? Wiesz, mam podobnie, wprawdzie nie w piśmie, ale w ogóle w życiu: ja po prostu czasem nie zauważam swoich błędów, chociaż od dziecka zdarza się, że je robię:)
zgłoś
Się wtrącę: ani armat, ani muz tu nie dostrzegam. A dysleksja... hmm edytory dają radę np.: Language Tool.
zgłoś
się wytrąć, zyskując odrębność: gdzieś między subiektywnym a intersubiektywnym. p.s. buziaki agnieszańskie p.p.s. pomoc edytorów to pożyteczny pomysł
zgłoś
Ty nic nie musisz widzieć, ważne, że ja wiem.
zgłoś
Dziennik krótki, ale wnosi to, o czym krótko można porozmawiać. No to krótko; przypomniałaś mi, że uwielbiam się śmiać, czy tylko uśmiechać, ale nie dlatego,że stres tak działa. Nie pamiętam, abym kiedyś czuła się zestresowana - poza ;) inteligentnym podenerwowaniem. No - powiedzmy nie był to stres, lecz szok, jaki przeżyłam - dzięki Bogu i lekarzom - po wiadomości w na OIOM-ie w szpitalu, że mój mąż zmarł przed paroma minutami. Trudno było pogodzić się z tym wszystkim, ale żyję i nadal uwielbiam uśmiechać się, a kołyszę w pamięci zmarłego męża.
zgłoś
Dlaczego przypomniałam Ci, że uwielbiasz się śmiać?. Ty kołyszesz męża w pamięci, a i on na pewno łaskocze Cię z góry swoją obecnością, bo to co wasze, nikt Wam nie odbierze.
zgłoś