w czerwieni nam nie do twarzy tej zimy - LadyC - poezja

Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	LadyC
	WSZYSTKIE PRACE Poezja (71) Proza (12) Dziennik (70) Fotografia (108) Pocztówka poetycka (1) O autorze Znajomi (58)

13 lutego 2011

LadyC

w czerwieni nam nie do twarzy tej zimy

Umieramy coraz piękniej
w kolekcji Gianniego Versace
E. Lipska 'Krzyk mody'

ta czerwona sukienka z Paryża
dumniej wisi w szafie
niż na mnie

bo zimą mi do twarzy
w trupiej bieli

tobie w popielach
i srebrnych spinkach
przy popielniczkach
szczuplejsze wydają się policzki

tacy modni
umieramy najpierw
w sobie

13 lutego 2011 o 17:48

tacy modni umieramy najpierw w sobie / daje do myślenia, szczególnie końcówka. Dobry wiersz

13 lutego 2011 o 17:59

to ma sens, podziwiam..

13 lutego 2011 o 20:36

dziękuję :)

Towarzysz ze strefy Ciszy

22 lutego 2011 o 10:36

lecz dumniej jak wisi sukienka w szafie niz my na latarniach

23 lutego 2011 o 23:46

prawda

Jarosław Trześniewski

22 lutego 2011 o 10:41

Bardzo dobry i z ducha Lipskiej.

23 lutego 2011 o 23:45

Starałam się. Dziękuję :)

23 lutego 2011 o 23:33

na wiosnę w `brokacie gwiazd nam będzie do twarzy`

23 lutego 2011 o 23:45

na wiosnę gwiazdy też świecą ;)

23 lutego 2011 o 23:51

prawie wszystko tu już zacytowano -ja wszystko przeczytałem dwa razy :)

25 lutego 2011 o 16:28

:) przyznam, że ja też

24 lutego 2011 o 07:58

LadyC zaczarował mnie Blog Twój bladą lampką i chropowatymi barwami ścian ramek i obręczy. Sama stworzyłaś szatę? :)

25 lutego 2011 o 16:28

niestety, użyłam szablonu :)

4 marca 2011 o 23:11

bravo myśle że nie potrzeba ci dumy tej sukienki pozdrawiam

4 marca 2011 o 23:16

kiedy brak dumy, trzeba czerwonych sukienek. czasem trzeba.

7 marca 2011 o 16:55

w poszukiwaniu szafy LadyC zaszłam do zdjecia Garderoba Ciał: http://truml.com/profiles/48722/photography/70839

7 marca 2011 o 17:43

dedykacja: http://truml.com/profiles/69639/photography/72355

7 marca 2011 o 19:23

Dziękuję za dedykację.

7 marca 2011 o 18:41

cos zupelnie noewgo.uwielbiam.dalbym sto punktow.

7 marca 2011 o 19:23

Aż tak dobre? Miło mi :)

7 marca 2011 o 20:09

ile trzeba mieć za sobą i jakiej traumy by odkryć taką pointę... i co musi się zrobić, by nie pozwolić sobie na śmierć wewnętrzną - ten wiersz zdaje się odpowiadać na te trudne pytania - ale trzeba się zmusić na wiersz, na refleksję - u Kafki taka częsta refleksja o życiu i wielokrotnym umieraniu spowadza się do kontstatacji, że ten kto nie żył prawdziwie nigdy prawdziwie nie umrze i że trzeba wielokrotnie umrzeć by żyć już naprawdę.... tu to jest - ech.... serdecznie pozdrawiam

7 marca 2011 o 20:36

bez przesady z tą traumą - nie każdy ją widzi w tym wierszu - równie dobrze można go odczytać jako próżność dostrzeżoną u siebie po czasie

7 marca 2011 o 21:19

wiersz powstał jednak w dość dramatycznych okolicznościach. czy trauma? raczej nie. właśnie czytając komentarz Jacka zaczęłam sobie przypominać tamte dni, i nie mogłam. pamięć przychodzi z pomocą. czasem czytam ze zdziwieniem stare wiersze, własne.

Marzena Przekwas-Siemiątkowska

7 marca 2011 o 20:17

DO tej pory uważałam, że umiera na początku wszystko,to co dookoła- brakuje sensu dookoła ,co równa się śmierci.Ty piszesz, o umieraniu wewnątrz... Poruszasz, chwytasz za gardło!

7 marca 2011 o 21:21

nic nie umiera póki żyjemy wewnątrz. tak myślę.

7 marca 2011 o 21:25

tak jest! chwyta za gardło!

Jarosław Jabrzemski

24 maja 2011 o 16:55

Touche!

24 maja 2011 o 17:29

Przepiękny. Kurcze, muszę na chwilę się wylogować i wrócić do szarej rzeczywistości, bo dawka liryzmu mnie przygniata. Jestem pod wrażeniem.