o zmierzchu i bez przewodnika - sisey - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	sisey
	ALL WORKS Poetry (118) Prose (3) Diary (12) Photography (6) Graphics (29) Postcards (3) About me Friends (49) Collections (2)

16 january 2012

sisey

o zmierzchu i bez przewodnika

jazz kobiety dorastanie i komunizm
warstwy płowieją i dotykam już jedynie rzeczy
gdybyś tak o tym mieście we mnie chciał coś wiedzieć
to do mdłości patriotyzm c a ł y n a r ó d...
gruz pod niebo ojciec z taczką
być może wtedy zasypano piękno
pośród odprysków z andersena głaszczę tygrysa
prawie jak lord w prywatnym loftcie
dziesięć tysięcy pięter niżej już tylko ja
i credo sprayem w kolorze wypierdalać

ale

mogę na pamięć ci zostawić
słowiki w maju z agrykoli
łęgi nad wisłą
i to szczęście gdy udało się odstać
parówki na ścianie wschodniej
jakiś milion lat temu
nie więcej

/dla ezo*** i Roberta L. za których przyczyną.../

16 january 2012 at 16:17

Nie umiem komentować,oceniać.Czytam.Ten akurat jeśli pozwolisz sisey wydrukuję sobie. Pozdrawiam.

16 january 2012 at 16:24

Nie mam nic przeciwko. (Przepraszam za drobne poprawki)

16 january 2012 at 16:29

dobre, świetne,..... pięknie wyskalowany i wyczyszczony obraz. ja czytam zamiast "wiedzieć " "widzieć". Z przyjemnością obejrzałem Twoje obrazy

16 january 2012 at 16:36

Jest to jakaś alternatywa, by widzieć. Dziękuję za ślad.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

16 january 2012 at 18:12

sisey, nieźle podsumowałeś. Podoba mi się zwłaszcza sformułowanie "(...)być może wtedy zasypano piękno (...)". Pozdrawiam :)

17 january 2012 at 17:05

Dziękuję za wieści.

16 january 2012 at 18:18

niezmiernie miło, że ja, i rozmowa pod moim wierszem były "przyczynkiem" do powstania tego tu oto :) zostaw sisey tyle, ile trzeba - nie więcej. uściski :)

17 january 2012 at 17:07

Wiem, że po naszej rozmowie mogłaś oczekiwać "w łagodniejszym tonie", przebacz.

17 january 2012 at 19:52

warszawa wg sisey`a - jakże inna od tej wg ezo** :)

16 january 2012 at 19:33

No i drugi raz muszę pisać, bo zeżarło mi komentarz. :))) No dobrze - biorę, Sisey. :) Mało tego - biorę z całym dobrodziejstwem inwentarza. :) Buziaka zostawiam. :)

17 january 2012 at 17:08

I Tobie również siostro. :)

16 january 2012 at 19:48

ale wiersz ! super :) - gratuluję

17 january 2012 at 17:36

Panu również gratulacje, za poświęcony czas. :)

16 january 2012 at 21:48

więcej tu patriotyzmu niż gdzie indziej :) okropne to: )nienowoczesne:) ale dałabym dorastanie przed kobietami :) z czystej naiwności;) parówki:)za mała byłam ale znam czuje i nigdy więcej

17 january 2012 at 17:22

Ja nie znam się na nowoczesnych wierszach, nie bardzo nawet wiem o jakie chodzi. Mam ten luksus, że mogę sobie pozwolić na własną drogę, bez obaw o konsekwencje. Czy jakieś sztandary w nim powiewają? Wiesz, dałem peelowi garść różnych doświadczeń, również własnych. Kłopot z takim pisaniem, bo już sama nazwa miasta, wytarta od nadużywania. Łatwo skleić kilka rzeczowników z przymiotnikami, typu: miejska dżungla, tłum anonimowy etc. Świadomie zwiałem ot tego schematu, chciałem spojrzeć na Warszawę refleksyjnie i buntowniczo. Tyle. Myślę sobie, o ileż łatwiej byłoby pisać o dowolnym innym mieście, Pcimiu jakimś, gdzie "nicniedzianie" jest normą. Ukłony i dziękuję za wnikliwość. :)

17 january 2012 at 17:44

I jeszcze o szczęściu, ale nie traktat: jak widać wszystko zależy od punktu siedzenia, czasem parówki dają uśmiech, ale znam również dziką awersję do polędwicy sopockiej - czy sto subiektywne, bo wskutek strasznej diety.

18 january 2012 at 08:18

Mam słabość do Twoich tekstów i chyba za swobodnie czuję się pod nimi ;) i pobiegłam skrótem w komentarzu. Patriotyzm jest jakby nienowoczesny a nie wiersz. Nie łatwo napisać tak aby go nie wpychać na siłę czytelnikowi i żeby go nie spłaszczyć. Szczególnie jeśli ma się sentyment do jakiegoś miejsca ze względu na wspomnienia:)

18 january 2012 at 08:23

uśmiechnęłam się do parówek bo mi się przypomniała makulatura:) Razem z koleżanką zbierałyśmy ją namiętnie żeby na Dzień Matki kupić swoim rajstopy. Kumpelka upychała jeszcze plastelinę, żeby więcej ważyła ( to ja też;) Pamiętam te czasy słabo ale nie chciałabym aby wróciło się stanie w kolejkach itp i cała reszta tego szaleństwa.

18 january 2012 at 16:37

Ach, więc wszystko jasne - interpunkcja. Myślę, że na żywo nie doszło by do takiej nadinterpretacji. Swoboda i słabość? Mów mi tak jeszcze kobieto. :)

16 january 2012 at 22:18

czyta się - a mógłbyś coś więcej o owej przyczynie w kontekście R.L. ;)

17 january 2012 at 17:23

Robercie, zapamiętałem naszą rozmowę, tyle. Czasem to wystarczy. :)

16 january 2012 at 22:23

miałam komentarz, ale... właśnie nic nie jest oczywiste. Jedynie jazz :)

17 january 2012 at 17:27

Meris, to treść dość uniwersalna - wystarczy podmienić jazz, rock, punk, disco polo... no może ostanie już niekoniecznie. Dobrze jednak, że chociaż jazz. :)

17 january 2012 at 19:00

wszystko tylko nie disco polo ;) Wiesz, zastanawiam się cały czas nad parówkami na ścianie wschodniej. Ezo pisała o Warszawie, Ty niekoniecznie. Choć agrykola, to potwierdzasz uniwersalną treść (która jest Twoją domeną :)) jedna z interpretacji: Warszawa wschodnia?

17 january 2012 at 22:16

Oj, nie Wa-wa wschodnia, tylko delikatesy tuż koło PKN, tam gdzie DT Centrum. :D

17 january 2012 at 16:49

z czego "zżynałeś" Mr. sisey pisząc ten oleisty wiersz?? ;) bardzo ciekawy i wielopoziomowy w interpretacji, ciał" ;)

17 january 2012 at 17:29

kurcze Sisey, a na jaki temat to było? Chciałbym móc lepiej przetransponować w siebie kontekst. Wiersz naszpikowany feerią barw i ukrytych sensów! Jasna Anielko módl się za ten naród ;)

17 january 2012 at 17:40

Robercie, czy pamiętasz swoje "miejskie migawki" gdzie śmiałem się, że więcej dla mnie? Takie rzeczy zawsze się u mnie odkładają. Szukałem, kontry dla Twoich głębin rozbitych na wersy. Tak "gniewnymen" wydawał się najodpowiedniejszy. :!

17 january 2012 at 17:34

zoil, nie ma pierwowzoru; pamięć, doświadczenia, rozmowy z przyjaciółmi, osobiste urazy i wątpliwości. Mam nadzieję, że "zżynałeś" nie ma nic wspólnego z rżnięciem, cięciem, a jedynie z zżymaniem się.? ;)

17 january 2012 at 17:51

pamiętam i Twoją szczyptę ironii z domieszką cynizmu w tle również ;) hultaju serdecznie sardoniczny - jest ok. Czyli wwierciłem Ci się mimo wszystko tymi migawkami, a pisałeś: "Pomysł godny reżysera, ale wykonanie... mało czytelne, to jednak nie film. Zostaje miejsce dla innych, co mnie cieszy. :D" No i znalazłeś dla siebie miejsce; satysfakcja dla mnie, że przekiełkowałem u Ciebie - wiatropylny widać był tamten wiersz złożony z nasionek - "migawek" ;)) Pozdrawiam

17 january 2012 at 22:18

Nie byłbym sobą, nie będąc przewrotnym. :))

17 january 2012 at 18:05

słabawo. wybieram tylko jeden wers: "warstwy płowieją i dotykam już jedynie rzeczy". zawiodłeś mnie, przyznam.

17 january 2012 at 22:20

Lauro, dziękuję - może następnym razem? Nawet nie pytam co słabawo, czasem i ja nie mam ochoty tłumaczyć się z odczuć. Pozdrawiam.

18 january 2012 at 20:54

utonąłem w semiotycznej analizie,poczytam jeszcze raz,eh:)

18 january 2012 at 21:01

I mam zagwozdkę, czy mówimy o logice, systemach znaków, czy może o rozpoznawaniu chorób. :D

18 january 2012 at 21:09

Sisley,semiotyczna analiza rozbiera słowa,to nie choroba,jeno szukanie poza emocją i wartościowaniem:)

19 january 2012 at 10:15

btw: za inspirację moim wierszem z "migawkami" należy się odciśnięcie kciuka pod rzeczonym ... ;>

19 january 2012 at 17:01

Odnotowałem. :>

19 january 2012 at 17:14

jak wizja przedśmiertna, kakofonia obrazów całego życia

19 january 2012 at 17:23

Barbaro, jeszcze nigdy nie umierałem. Bliższy mi Tarantino, niż Ona. Kakofonia świadczy o przypadkowości, tu ciąg logiczny wydarzeń istnieje, nawet jeżeli mało widoczny. Już pierwszy wers to nie błąd, a "sortowanie" wg. ważności, o czym z resztą miałem napisać Hossie. Obstaję, że ten wiersz to nie przypadek. Z ukłonem.

27 january 2013 at 12:32

Wychodzi na to, że jesteśmy z jednej dzielnicy,a może tam dojeżdżałeś- nieważne. Poza dyskusją powyżej, która jest wymiotnie zapowietrzona w siebie, tekst bardzo dobry:)

28 january 2013 at 19:01

miło, że jednak nie taki beznadziejny

27 january 2013 at 12:34

Przypomniał mi 12-kę na Górnośląskiej i Agrykolę z czasów kiedy były tam korty tenisowe.Bywaj:)

28 january 2013 at 19:01

nie jestem warszawiakiem i nigdy nie byłem

28 january 2013 at 19:05

przecudny wiersz i braknie słów jakie zostawił u mnie spustoszenie po przeczytaniu - bardzooo

28 january 2013 at 19:49

skończę na "dziękuję" bo chwilowo brakuje mi słów.