jeszcze chwila

nie wiem po czym poznajesz mój smutek
przecież nie opowiadałem ci o sobie
nie znasz mnie ani z dobrej ani ze złej strony
dzisiaj nawet wiersze lecą mi z rąk
choć kiedyś fruwały nie tylko słowa

czas przewiązany kokardą przeszedł do wspomnień
miłość dawno temu przebiegła jak czarny kot drogę
zwyczajność zapętliła się w przyzwyczajeniach
nawet filiżankę z kawą obracam w kierunku słońca
żeby o zachodzie napić się z własnym cieniem

nie wierzę motylom kiedy ćmy pod latarnią
a wyobraźnia trzeźwa wraca nad ranem
myśli wciskają się w szczeliny w podłodze
rozmawiam sam ze sobą
choć każda rozmowa nie w porę

2026-07-14