|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (1988) Proza (12) Dziennik (2) Fotografia (2)
Pocztówka poetycka (25) O autorze Znajomi (19) | |
Zmiana sposobu prezentacji
Anna czytała wiersze od prawej do lewej
jeszcze w szkole wyłamywała stołom nogi
a język na trzcinie w Szczebrzeszynie
Anna zakochiwała się raz po raz
nie mówiła dlaczego
podobno każdy miał szansę znaleźć się w jej pamiętniku
pisała go z bujną wyobraźnią lecz bez imion i dat
w '68 tuż przed maturą ktoś zamalował jej przyszłość na czarno
w lipcu przysłała kartkę znad morza
krótko - będziesz ojcem
tę samą wiadomość dostali wszyscy chłopcy z naszej klasy
później dowiedziałem się że urodziła martwe
po kilku latach do Izraela wyjechał Roman
on jeden nie trafił do pamiętnika
do tej pory nabierają dzieci wodą
święconą
nie tylko w szabas
22-10-2017
gdybyśmy spotkali się sam na sam
jak we śnie podczas burzy
kiedy wpadliśmy na siebie pod parasolem
przy cmentarnej bramie
.
gdyby pogoda rozpłakała się na dłużej
pewnie starczyłoby czasu żeby spytać
co się stało z wierszami którym corocznie
palisz znicze w zaduszki
.
przecież najpiękniejsze słowa zawsze idą do nieba
2026-11-15
Anna przychodzi do mnie nocami
przynosi jeszcze niewyśnione sny
niektóre wybrane śnimy tylko we dwoje
lubię gdy nad ranem się uśmiecha
.
czasami rechocze
wtedy mamy ubaw
2026-11-15
.
z myślami przy tobie bez początku i końca
wypełniasz je szeptem muzyką
i nie jest to wiatr może raczej
obraz wyjęty spod pędzla wyobraźni
gdy pożądanie jeszcze w preludium
.
czuję jesienne kolory
barwny uśmiech zanim spojrzeniem
przygarnę twoją kibić a usta złączy pocałunek
zanim myśli oddadzą się w jasyr szeptom
a pragnienie siebie pieszczotom
.
czuję się jak motyl
który w milczeniu wtula się w nas bezgranicznie
dotyk odżywa w chaosie
rodzi się muzyka namiętność zapach kwiatów
kiedy motyl rozkłada skrzydła do lotu
pierwsze krople doganiają się w deszczu
.
czas nie ma znaczenia
każda taka chwila ma swoją przestrzeń
przestrzeń w której powiesz
(...)
--- cały tekst ---
.
Rozebrałem ją do ostatniego słowa
Wycałowałem wstyd
Pożądanie zrzuciło z siebie wiosenny
płaszcz
Miłość utknęła w kolorach kwitnącej łąki
Motyl opuścił skrzydła
Do drzwi zapukał dostawca pizzy
a u mnie mgła na polu
rozdeszczona droga
zamazane w pamięci wczorajsze krakanie
które gryzie się z ciszą
jak na morzu okręt
która Polska jest Polską która zmartwychwstanie
której trzeba przypomnieć choćby Targowicę
komu wytknąć Grand Hotel jeśli w twarz się śmieje
ile serc dla wolności wyjdzie na ulice
i kto służy bezprawiu jeśli nie złodzieje
a u mnie mgła na polu
na Krakowskim Rynku
znicz zapłonął dla ofiar - na zawsze zostanie
jak niewinna modlitwa
ukojeniem w ciszy
z wiarą że nasza Polska jeszcze zmartwychwstanie
2026-11-12
czasami zaglądam do wcześniejszych wierszy
w których więcej ciebie
więcej wschodów i zachodów słońc
.
przerzucam wzrokiem fotografie w albumie
często gęsto nie pamiętam imion i nazwisk
nawet tych z pierwszego planu
.
niestety nie tylko słowa uciekają w niepamięć
twarze zamykają przeszłość
boję się myśli które powoli wyglądają z kosza na śmieci
.
każdego ranka wysyłasz mi pocałunki
a ja wyobraźnią maluję twoje usta
odkurzam dzień po bezsennej nocy
.
jak uśmiech z mgły
2026-11-09
"patience is a fair virtue"
William Langland
.
na początku wiersze pachniały miętą
słowa układane w bukiety uśmiechały się
tak jak krople z wieczornego deszczu
albo pocałunki gwiazd z nocnego nieba
.
oplatałem cieniem zawieruszone chwile
wpisane w jesienne wzajemne zauroczenie
myślami pędziłem za wyobraźnią
z nadzieją że czas zatrzyma się tylko dla nas
a każde jutro będzie coraz bliżej
tak jak szczęście które wciąż poznaję
.
cierpliwość jest cnotą nie tylko w miłości
uczę się jej na pamięć jak ciebie
2026-11-09
wszystko zaczęło się od kamieni
od dziurawej kieszeni
której nie określono dna
świat nie musiał być duży
ale wystarczył wybuch nazwany później wielkim
żeby wymyślony wcześniej dzień czuł się potrzebny nocy
gliny zabrakło już pierwszego dnia
także kobieta chciał nie chciał powstała z adamowego żebra
mężczyzna przestał być samotny
miał towarzystwo
wiedział komu zapalić świeczkę
kolorowa przyszłość niestety wcale nie nabierała kolorów
wakacje na Hawajach straszyły piekielnym ogniem
ktoś mówił że lada dzień wyłączą internet
wszystko jest zapisane w gwiazdach
2026-11-08
to był dzień który podarował nam swój czas
z myślami w chmurach
z patrzeniem w niebo
.
tak jakby można było leżeć we dwoje na łące
milczeniem rozbierać się z pragnień
wiązać wzajemnie oddechy
przerywając pocałunki na odkrywanie siebie nawzajem
.
to była chwila na rozmowę dwojga ciał
sprzężonych pieszczotą dotykiem niekiedy szeptem
gdy magia trwoniła przyszłość dla przeszłości
nierzeczywistość dla imaginacji
cień dla mgły
wszystko i nic
.
dopóki nie usłyszałem - kocham
póki oczy nie przemówiły tym samym słowem
2026-11-07
ostatnio dni tak jakby krótsze
przegrywam ciszę w zapomnienie
w chmurną nostalgię wieszam smutek
jak pierwszym wierszom przed pogrzebem
próbuję siłę w sobie znaleźć
nieswoją dźwigam na ramieniu
tak jak wodospad drążę skałę
kiedy czas kruszy ją w milczeniu
sen też mi przeszedł w środku nocy
jak myśl samotnie obok łóżka
i choć depresji nikt nie prosił
z ciszą buszuje na poduszkach
