Poezja

Za szkłem starzeją się talerze.
Te z chińskim wzorkiem i te jednolite,
Te nieco większe, półmiski i te całkiem malutkie.
Dostają siwej brody z lekkiej pajęczynki,
Obrastają niczym kurzem wiekową mądrością.
Farbki bledną, pękają, jak twarz cała w zmarszczkach.
Ale czekają cierpliwie na ciepły posiłek.

Głodne są.

Mają warstwę kurzu na chińskim wzorku,
Której grubość wyznacza im wiek.
Nieużywane, wspaniale czyste, mądrości mają w sobie.
Wszystko co widziały to twórca i ludzi kilku, co je oglądali.
Nie zaznały smaku,
Nie poczuły ciepła.

Głupie są.

Chiński wzorek ciemny,
Na kółku leży białym,
I wężyki zdobień wzdłuż krawędzi pełzną,
Leciutki poblask złota co od kurzu się szczerzy.
Gdyby nie starość zachwycałyby,
Poruszając serca estetów.

Piękne są.