wzrok tak trudno podnieść/ przez gór niebosiężnych szczyty/dlatego ten i tamten i ten jeszcze/ troszeczkę w materii tej kryty;)))

zgłoś

Ja się nie będę wypowiadać co do materii...;)))

zgłoś

na drugim końcu sprawa może wyglądać identycznie :) uśmiechnęłam się :) a w mojej szkole mówiło się: wuefista

zgłoś

na rękach nigdy nie nauczyłam się stawać:))

zgłoś

Zauważyłam, że na Trumlu podobają się takie wierszyczki. Dziękuję za komentarze i uśmiechy: Wieśniakowi, Dal, Ani i Małgosi PoZdrówka :-)

zgłoś

hmmm, to zależy od nastroju bosa :)

zgłoś

Miła Dorko - to właśnie Twoje udane wiersze z rymem i rytmem, zachęcają mnie do powrotu na łono rymowanych. Istar, masz rację... Buziaczki dla miłych Pań :-)

zgłoś

:-) Tak, zdecydowanie takich trzeba, z samej smętnicy tylko na płuca się można rozchorować! Pozdrawiam!

zgłoś

śmiech to zdrowie, udał Ci się wiersz, boseńka!

zgłoś

Dziękuję dziwuszki! Lajana ma rację za dużo ostatnio smęcę :-) Ale czasem tak właśnie " w duszy gra"... Buziaki dla Was!

zgłoś

Sorki - miało być: dziewuszki :-)

zgłoś

Wesoły wierszyk, takie też są potrzebne. Wnętrze człowieka trudno poznać na pierwszy rzut oka, a zawartość stanika, i owszem

zgłoś

Urodziwy wierszyk. Zabawny i z polotem. Poza tym doskonale napisany. Brawo. Co do treści - nie marudź, ją chciałbym żeby ktoś na mnie pożądliwie spoglądał, a tu nic? ;)

zgłoś

to nie feler - westchnął seler :))) fajne jednak jest intrygujące co we wnętrzu stanika a nie jego zawartość :)

zgłoś

Kłaniam się panom i dziękuję za miłe słowa :-) Stefanek - nie kokietuj, na pewno nie jedna spogląda :-) To taki żarcik :-)

zgłoś