5 lutego 2012
kręgi
chlebem o poranku sięgam po codzienność
światło czesze włosy rozlewa się wokół
dzień narzuca czyny zatraca ich sedno
i nieprzewidziane trudno dojrzeć z boku
światło spina włosy rozmywa się droga
dzień zagarnia pamięć nasącza ją cicho
trwa w niezamierzeniu chcąc dotrzymać słowa
czemuś co prowadzi wciąż znikąd donikąd
dzień przeplata myśli wiąże niczym fugę
w nieprzypadkowości znaleźć sens nie sposób
pośpiech coraz większy by uchwycić z trudem
wszystkie mgnienia które trwają rok po roku
nieprzewidywalność wraca parabolą
dni zamkniętych gestem sięgania po sedno
światło znika w czerni rozlanej wokoło
kolejne godziny zmierzają w codzienność
26 kwietnia 2024
sam53
26 kwietnia 2024
Arsis
25 kwietnia 2024
Yaro
25 kwietnia 2024
Yaro
25 kwietnia 2024
eyesOFsoul
25 kwietnia 2024
sam53
25 kwietnia 2024
wiesiek
25 kwietnia 2024
Krzysztof Piątek
25 kwietnia 2024
violetta
25 kwietnia 2024
samoA