antyneurogram

po nagich granicach dnia
stąpają
ranne myśli
zeskakują nagle
z fali dźwięku
od naświetlnej
prześwitem
między palcami
wycieka toksyczny czas
zatruta przyszłość
chce zmartwychwstać
byle w granicach normy

lubi powtarzać się

ogarniam 
jak co dzień
ciszę 
zamykam

niezapamiętany kolor
okrywa miękko 
by potem wylać się
poza brzeg
niosąc martwe zakrętki
butelek pełnych treści 

przeczytane listy 
bez sensownych odpowiedzi
na dnie

wraki kaleczą stopy
bolą oczy niewidome

przypadek

być może to czerwień
a może sen
gorący od zachodu
aż po świt
wykrzyczany

wpół martwy
potem żył
w innym świecie
puszczał zające
na ścianie

kilka klamek bez drzwi
za którymi krew bywa zielona
i szept coraz wyraźniejszą kreską
zarysowany na winylu

siedemdziesiąt siedem

trudna modlitwa
zieleń pod paznokciami
łza w oku dziecka

wahadełko

babka mówi 
barwność silnie łączy się 
z życiem 
doczesnym czy wiecznym 
nie dopowiada 
wszyscy wiedzą 
destyluje śmierć 
w alembiku 
miedź tak dziwnie 
smakuje 
nie potrafi zawrócić 
siny oddech 
skrapla grzechem 
wypluty 
ostatni wers

lili

amarantem 
splunęła w twarz
imieniem przed nim
wytarła podłogę 
na życzenie 
egretą drażnił 
sińce i sutki 
czarny szal
lekko osunął się 
na niedomknięte oczy

na mojej drodze

stanęłaś jak krzyż przydrożny
świeżym słowem
artysta wyrył na nim
kilka wersów
od tamtej chwili świat
jest o jeden promień
jaśniejszy

Nesco

liść opadł

żaluzje kroją świat
na pięciolinie
deszcz chlapie w takt
ostatnie akordy
jesiennego bluesa
liściana crotchet brzmi
co ćwierć na przemian z długą pauzą
przerywa śpiew na wiele taktów
aż do maja
długie wieczory próbują
zanucić minione lato

***

czerwona strużka 
lepki słodkawy posmak 
owoc granatu

złudzenie

grząska ścieżka
czas 
odrywa od butów
grube godziny

zapada się i unosi cyklicznie
długie palce brodzą po dnie
znajdują
martwe drzewa
szumią suche pieśni
dzisiaj ciszej
interferencja brzmi niezrozumieniem

zmieniam długość fali i znikam 
w paśmie ultrafioletu
jak co dzień wymyśla mnie
w kolorze sepii

przypowieść

za progiem
dziurawe schody
tylko w górę

zgubiony przepis
jak przeżyć 
żegnaj gdy witaj 
tak odległe 

spojrzenie w tłumie
zakreśla puste pola
znacząc żółtym światłem
granice przejaśnień

z modlitwą 
jak z kawałkiem chleba powszedniego 
w ustach i dłoni  
brakiem pewności 
czy lepiej być ślepym czy  

daj nam miłowanie