pomiędzy wcześniej a później - ezo** - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	ezo**
	ALL WORKS Poetry (14) Prose (3) Diary (2) Postcards (1) About me Friends (48) Collections (1)

15 january 2012

ezo**

pomiędzy wcześniej a później

warszawa w czerwcu jest niebieska. bezchmurne niebo odbija się
w asfalcie, budynki zrzucają chłodną szarość, a oślepione

słońcem źrenice chłoną światło. na rogu chmielnej i nowego
światu staruszka o uśmiechu, który wyokrągla kanty ulic

sprzedaje bukieciki chabrów. polnym kwiatkom onieśmielonym
w zgiełku coraz trudniej przebić się przez miastową woń róż i frezji,

jednak wyraźnie czuję zapach. przyczepiona ledwo widzialną
nitką, nieskazitelnie czysta, bez strachu przed nieskończonością,

z modlitwą o więcej - kupiłam wszystkie i wróciłam na mój grób.

15 january 2012 at 11:22

I ja dałam się uwieść Warszawie. Zamierzam ( To w sekrecie) kiedyś w niej osiąść. Uwielbiam starą Wolę. Pięknie piszesz i o mieście i o ludziach - obraz staruszki bardzo sugestywny. Dobrego:)))

15 january 2012 at 11:26

dziękuję Dalko :) jeśli osiedlisz się w Warszawie, umówimy się na spotkanie na Starym Mieście :)

15 january 2012 at 11:31

Z przyjemnością Ezo.:))) Często bywam w Warszawie ze względów rodzinnych i zawodowych. Już cieszę się na to spotkanie:))))

15 january 2012 at 11:32

umowa stoi! znak rozpoznawczy: bukiecik chabrów ;)

15 january 2012 at 11:32

"bez strachu przed nieskończonością," ładnie wyrażone, i chyba faktycznie modlić się za to potrzeba... bez pamięci o tym jesteśmy jacyś niekompletni:)

15 january 2012 at 11:33

:))

15 january 2012 at 11:34

Gdyby nie było chabrów to natka pietruszki;))))

15 january 2012 at 11:35

haha tak. łatwiej ją zdobyć ;)

15 january 2012 at 13:13

Cały urok Warszawy... Powrócić na grób a 'później' wyczekiwać zmartwychwstania w dodatku "bez strachu przed nieskończonością..." Bardzo dobry wiersz! :)

15 january 2012 at 16:21

Albercie :)

15 january 2012 at 13:15

ezo** cóż za forma! cóż za treść! :) Ja wyraźnie czuję ten wiersz.

15 january 2012 at 16:22

nie zawstydzaj mnie Meris. proszę...

15 january 2012 at 16:34

a czego tu się wstydzić? swoich wierszy? :) spoko, wszyscy walimy gnioty ;D

15 january 2012 at 16:36

co ja mam z Tobą Meris :P uściski

15 january 2012 at 13:26

Warszawa ma wiele obliczy/ w niektórych na nas liczy:)))- podpięłem własną Warszawę:))))

15 january 2012 at 17:00

sen o Warszawie - Wieś :)

15 january 2012 at 15:36

Piękna, spokojna narracja, pastelowy obraz, a potem... pointa. Nie może nie robić wrażenia takie zderzenie. Biorę, Ezo, na pniu. :) Mam tylko pytanie - czy nie byłoby lepiej dać "ledwo widzialną", żeby uniknąć następnego "i"? Buziaki na niedzielę. :)

15 january 2012 at 16:19

miło mi Miladoro. dziękuję za przeczytanie i sugestię. już poprawiam. odbuziakowuję :)

15 january 2012 at 16:39

i jeszcze raz sobie przeczytałem aż ukazały mi się chabry... ech dzieciństwo na wsi :) pozdrawiam

15 january 2012 at 17:13

ha! fajnie sprowokować u kogoś wspomnienia. miłego Robercie :)

15 january 2012 at 16:43

Bry. Nieźle się czyta. Masz plus za puentę. Szukanie dziur to moja specjalność, więc do rzeczy. :D Gdyby tak ograniczyć przymiotniki, ciut mniej prozą, jak sądzę. Tytuł jest odpowiedni i stąd sugeruję taką zmianę: warszawa jest niebieska. niebo odbija się/ w asfalcie, budynki porzucają chłodną szarość// źrenice chłoną światło [...] Wydaje się, że tak łagodniej i rytm pewien powstaje. Będzie miło gdy zechcesz spojrzeć. Pozdrawiam

15 january 2012 at 16:52

witaj sisey. mówisz, że szukasz dziur. i dobrze. to tylko z korzyścią dla wiersza :) zaplanowałam sobie, że akurat ten tworek będzie bardziej rozbudowany. nie mniej jednak "prześpię" się z Twoimi sugestiami. dzięki, że mnie odwiedzasz :)

15 january 2012 at 16:55

ale przesypiając pamiętaj, ze przebudować wypadałoby do samego końca :) w ten sposób z jednego pomysłu urodzą się dwie propozycje :)

15 january 2012 at 16:59

właśnie. dwa odrębne wiersze. warto się nad tym zastanowić - prawda adfui :)

15 january 2012 at 17:10

Więc może drugą wersję tylko dla moich oczu? Lubię pogadać w wierszu, tu jednak nie rozumiem Twoich intencji. PS. Trzeba miastowych by zachwycać się miejską spaliną i pisać że błękit ona w sobie ma. Babcie wieczorem przeliczy drobne, o ile straż nie dopadnie mandatem. Kto by tam pamiętał, że tak niedawno z polowego łóżka pomarańcze zupełnie bez certyfikatu. Ja brałem PKN na azymut by nocą z Czerniakowa, pożeglować na imprezę wnuczki Jabłkowskich i zdziwiony gdzieś w Rembertowie badałem real. Mógłbym Ci wiersz pozostawić, nie dla chwały, zdarza mi się rozdawać coś z uśmiechem, mógłbym, wciąż jeszcze mógłbym. :)

15 january 2012 at 17:23

druga wersja - tylko dla Twoich oczu sisey? ale już nie dziś...:) PS. żadna z mnie mieszczka, a wręcz przeciwnie - wychowana na swojskiej, cichej wsi. nie obce mi są więc wiejskie, jak i miejskie klimaty. kwestia...jak patrzysz na otaczający świat :) sisey. mógłbyś? :)

15 january 2012 at 17:33

Pośpiechu żadnego nie trzeba. Zaczekam i pomyślę co w zamian. :)

15 january 2012 at 17:04

Pozwolę sobie się nie zgodzić Sisey. Za Miladorą znajduje tu specyficzny klimat. To klimat konfliktu stołeczności z prowincją. Pięknie przekazany właśnie wielością słów. Moim zdaniem odchudzaniem, poprawnością formy stracimy klimat naiwności i onieśmielenia chabrów co zniweluje uderzenie puenty. Bardzo piękny natchnieniem obraz. bardzo ezo

15 january 2012 at 17:12

drwalu :) propozycję sisey traktuję poważnie, ale widzę to raczej jako dwa odrębne utwory. w tym rozbudowanym chciałam zbudować klimat i jeśli to się udało, to cieszę się :) dziękuję. bardzo :)

15 january 2012 at 17:13

Tym bardziej warto stworzyć remake. :)

15 january 2012 at 17:38

slicznie ezo:)) tego wiersza sie nie czyta tylko delikatnie po nim plynie:))))))) a z chabrami mam mile i nie tak odlegle wspomnienia:)))pozdrowionka:)

15 january 2012 at 17:44

kłaniam się Bazyliszku :)

Leszek Lisiecki

15 january 2012 at 18:41

A ja poproszę o więcej takich ciepłych obrazków z zawsze mojej Warszawy. Byłem na Chmielnej w listopadzie wchodząc tam właśnie z Nowego Światu. Niezaprzeczalny urok tych miejsc. Poszukam w swoim archiwum i pokażę. Dzięki Ezo - zakodowałem w pamięci :)))

15 january 2012 at 18:44

poszukaj Leszku - masz tyle pięknych fotografii :)

15 january 2012 at 22:07

od pewnego czasu omijam warszawę z daleka i jej najzwyczajniej nie lubię. może gdy będę czytał takie wiersze i oglądał zdjęcia Leszka to z czasem na nowo polubię - dla mnie wiersz bardzo dobrze napisany i bardzo umiejętnie poprowadzony :))

16 january 2012 at 18:24

Darku. trudno jest takim jak my pokochać warszawę. takim, co to wiejską dróżką, przy stawie, albo na mostku, takim co przez olszynę, łąkę...ale spróbuj spojrzeć na nią innymi oczyma. gwarantuję, że zauważysz więcej :) uściski :)

16 january 2012 at 19:29

lubię łazienki, stare miasto - nawet kiedyś wygrałem konkurs tańca z nowo poznaną warszawianką -mam tam dużo rodzinki i znajomych ale nie cierpię jechać samochodem - kultura jazdy jak na dzikim zachodzie - a o parkingach to pomarzyć -zaparkowałem przed sejmem żeby dostać się do szklanego sądu .. :) ale nie po to tu jestem by się mądrzyć -znowu przyciągnął mnie ten wiersz -ma coś w sobie :)

oczy jak pustynia

15 january 2012 at 23:38

smutne zakończenie;-(

16 january 2012 at 18:25

nie smutkuj oczka :)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

16 january 2012 at 18:35

Niezły tekst, czyta się bardzo dobrze. Zapis tez ciekawy. Ujmująco pokazane. Ogólnie super moim zdaniem. Pozdrawiam :)

16 january 2012 at 18:39

Małgosiu, jestem wdzięczna za taką opinię o wierszu :) fajnie, że się spodobał :)

Leszek Lisiecki

16 january 2012 at 19:59

Znalazłem zdjęcie z Chmielnej i podpiąłem coby wszyscy zobaczyli o czym mowa :)) Co prawda nie o takie mi chodziło ale... Z ponownym podziękowanie Ezo za wiersz :)))

16 january 2012 at 20:04

Leszku - wielkie dzięki :) gdybyś jeszcze kiedyś był w tej okolicy - popatrz, może zobaczysz tam staruszkę z bukiecikami chabrów :)

Towarzysz ze strefy Ciszy

16 january 2012 at 20:40

wodzi mnie ten tekst za nosek... jest w nim duzo moich dzwiekow

17 january 2012 at 19:11

za nosek wodzić nie chciałam...ja tylko to coś napisałam ;)

17 january 2012 at 13:55

zapach zawsze pozostanie cienką nitką pomiędzy chabrem a frezją... z uznaniem Ezo... do tego spotkania na Starym Mieście chętnie przyłączę...;-)))

17 january 2012 at 19:12

myślę Ame, że kiedy nadejdzie czas - znajdzie się i miejsce spotkania :)

17 january 2012 at 17:35

skoro : "warszawa w czerwcu jest niebieska. bezchmurne niebo odbija się w asfalcie" to skąd "budynki zrzucają chłodną szarość" ? chę?? poza tym, miło było poznać :) Pozdrawiam

17 january 2012 at 17:38

szarość jest odcieniem niebieskości, laurko :)

17 january 2012 at 19:15

miło poznać laurę bran :) miło

18 january 2012 at 12:18

Smoku :))

19 january 2012 at 19:41

...Warszawa jaka jest taka jest... :) o moim mieście wszystko łykam z pazernością nieopisaną. pozdrawiam!

19 january 2012 at 19:43

Warszawa nie jest moim miastem... może nadejdzie czas, że napiszę o swoim :) uściski :)

19 january 2012 at 20:06

omatko jakiż piękny obraz. dziekuję i ściskam serdecznie, najserdeczniej,Ezo. :*

19 january 2012 at 20:08

łomatko Magdala - ucieszyły mnie te odwiedziny :) uściski :*

20 january 2012 at 18:34

"staruszka o uśmiechu, który wyokrągla kanty ulic" powala :) gdzie ja byłam, że przegapiłam taki tekst!!!!

20 january 2012 at 18:36

cieszę się, że jednak znalazłaś :)

21 january 2012 at 19:15

byłam i przeczytałam i jestem na tak:))

23 january 2012 at 13:26

zapraszam :)

21 january 2012 at 19:57

i ja też ..znowu tu wróciłem :)

23 january 2012 at 13:39

zapraszam...wpadaj kiedy tylko zechcesz :D

6 february 2012 at 20:11

Ale dlaczego na grób? Zakończenie zaskoczyło, nie tego się spodziewałam. :( Może jednak je zasymiluję, potrzebuję czasu.;) "chłodną szarość" - myślę, że sama szarość dałaby radę bez chłodu. I jeszcze jest coś, co zmieniłabym na pewno: "miastową woń" - na woń miasta, jakoś te "miastowe" psują klimat, który tworzysz, ot, jakby jakaś babinka z małej wsi przypadkiem się tam znalazła i "te miastowe" gwarą chciała nazwać, podczas, gdy cała reszta jest jak najbardziej miejska. Pozdrawiam! P.S. Warszawa jest warta wierszy, tak! :))))

8 february 2012 at 08:53

zakończenie miało zaskoczyć - udało się ;) przemyślę uwagi lajano. dzięki za poczytanie :)

An - Anna Awsiukiewicz

6 february 2012 at 20:26

Jestem zauroczona tym wierszem i jeszcze bardziej lubię Warszawę:)

8 february 2012 at 08:55

uściski An :)

8 february 2012 at 10:58

... Warszawa.. mam sentyment.... do... a właściwie do parku Moczydła.

8 february 2012 at 11:11

każdy patrzy na nią poprzez własne przeżycia i doświadczenia :)

7 june 2012 at 19:40

Warszawę zazwyczaj znam z maja i lipca. Zawsze widzę ją tak samo zabieganą i ciasną. Po Twoich słowach pomyślałam, że trzeba coś pokochać, żeby zobaczyć jej piękno. Postanowiłam spojrzeć inaczej. Dziękuję :))

7 june 2012 at 19:41

i ja dziękuję piórko :)

23 july 2012 at 21:35

przeszłam się tymi ulicami :)

24 july 2012 at 18:16

prawda, że nawet w zgiełku można odnaleźć spokój? :)