[nie śmierci się boję...] - Małgorzata Krupińska-Nowicka - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	Małgorzata Krupińska-Nowicka
	ALL WORKS Poetry (17) Prose (1) About me Friends (46)

15 october 2011

Małgorzata Krupińska-Nowicka

Małgorzata Krupińska-Nowicka

[nie śmierci się boję...]

nie śmierci się boję
lecz umierania
w długie zimowe miesiące

samotności łóżka
oczekującego na ostatni oddech
słów uwięzłych w gardle

pożegnania

©2011 C E Małgorzata Krupińska-Nowicka

15 october 2011 at 19:50

jakos tak to widze Malgosiu....popatrz jeszcze raz na ten wiersz, cos by mu sie zdalo poprzestawiac :)) nie śmierci się boję/ w długie zimowe miesiące/ lecz samotnego umierania/ czekania na ostatni oddech/ i słow uwięzłych w gardle/ bez pozegnania

Małgorzata Krupińska-Nowicka

12 january 2012 at 20:36

Szeluś, wiersz był publikowany w takiej formie w kwartalniku artystyczno-naukowym ZNAJ i chyba już go nie będę zmieniać Ale dziękuję za rady, zawsze są do przemyślenia i kto wie, może jednak kiedyś zmienię zdanie i w tej sprawie :)

oczy jak pustynia

15 october 2011 at 19:58

nie śmierci się boję lecz umierania = powolne umieranie, samotne, chyba wszyscy tak mamy...

15 october 2011 at 19:59

śmierć nie boli, umieranie tak!

Małgorzata Krupińska-Nowicka

15 october 2011 at 20:10

Szel, oczy jak pustynia, G_L_C dzięki Wam za komentarze!

15 october 2011 at 20:11

milo mi :)))

15 october 2011 at 20:16

samotność łóżka zawsze jest krzykiem naszej bezradności

Małgorzata Krupińska-Nowicka

15 october 2011 at 20:22

Nawet jak nie jesteśmy samotni, granicę życia i śmierci przekraczamy sami.

15 october 2011 at 21:20

zawsze umieramy w samotności,choć nie do końca, bo w tym czasie iluś tam przechodzi na drugą stronę,więc nie jest tak samotnie:)

An - Anna Awsiukiewicz

15 october 2011 at 20:33

Smutne prawdy:)

15 october 2011 at 21:38

"nie śmierci się boję lecz (...) pożegnania"

26 november 2012 at 01:36

podpisuję się pod tym

15 october 2011 at 21:40

Dwa różne światy, a jeden gorszy od drugiego.

17 october 2011 at 20:54

Bardzo prawdziwy i przejmujący/ W obliczu śmierci - przejmujacy moment zawieszenia - odczucie dogłębnej pustki - bezradności - bólu - po tej stronie /cienką linię pomiędzy życiem i śmiercią Ci co odchodzą muszą przekroczyć sami..na szczęście jest to zielona linia. / pikny wiersz.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

17 october 2011 at 21:10

Dziękuję Wam Konradzie Redusie Olszewski oraz Witkacy - za lekturę i za komentarze. Etherial, zaskoczyłaś mnie tak życzliwym przyjęciem. Mam nadzieję, że utwór na to w pełni zasługuje...

17 october 2011 at 21:55

Jak najbardziej Małgoś/ to bardzo mądry wiersz/ bliski/ dziękuję za poruszenie.

Jarosław Jabrzemski

17 october 2011 at 21:59

Prosty i celny.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

17 october 2011 at 22:02

Dzięki Jarku, cieszę się, że wiersz trafił do Ciebie...:)))

17 october 2011 at 22:18

Bardzo bliskie mi stwierdzenie w wierszu. Boimy się bólu i samotności w umieraniu. Pozdrawiam serdecznie.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

17 october 2011 at 22:21

Dzięki, Dal!

17 october 2011 at 22:32

bardzo mądra treść - dojrzały wiersz że tak powiem

17 october 2011 at 22:35

chyba nikt, kto choć otarł się o takie doświadczenie, nie przejdzie obojętnie obok tego wiersza. Gratuluję, Małgosiu

Małgorzata Krupińska-Nowicka

17 october 2011 at 22:41

Darku, dziękuję! Aniu, Tobie również. Są w tym utworze autentyczne emocje. Najwięcej między wersami...

17 october 2011 at 22:57

między wersami - jak zawsze w dobrym :))

Małgorzata Krupińska-Nowicka

17 october 2011 at 23:02

:))) Dzięki, Aniu!

20 october 2011 at 19:38

jest różnica między umieraniem a śmiercią, ciekawie to przedstawiłaś

Małgorzata Krupińska-Nowicka

20 october 2011 at 20:10

Śmierć jest nieodwołalnym faktem, umieranie jest swoistą czynnością przed i w trakcie... Dzięki, slawrys!

bosonoga - Gabriela Bartnicka

21 october 2011 at 18:35

Dobrze napisany i wywołuje refleksję bliską każdemu z nas -:) Pozdrawiam :-)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

21 october 2011 at 18:41

Bosonoga, witam, dzięki za lekturę i zapis własnych przemyśleń...:))) No cóż, z faktem, że kiedyś umrzemy oswajamy się dość wcześnie, ale umierania chyba wciąż boimy się najbardziej...

Małgorzata Krupińska-Nowicka

22 october 2011 at 21:31

Znalazłam wreszcie czas Kochani, by zmierzyć się z Waszymi uwagami i propozycjami. Co o tym myślcie?

22 october 2011 at 21:41

jestem za twoją :)

22 october 2011 at 21:39

Małgosiu czytałam wcześniej i pisałam,ale mój komentarz zniknął bezpowrotnie. Teraz czytam ponownie. Jest taki przemyślany, treść pięknie wyrażona, dobre pociągnięcie :)))

Małgorzata Krupińska-Nowicka

22 october 2011 at 21:42

Natali, ale ja nie wycinałam żadnego komentarza. Dzięki Natali...:)))

22 october 2011 at 21:44

wiem, wiem :))) komentarze tu na trumlu same gdzieś znikają :)))))

Małgorzata Krupińska-Nowicka

22 october 2011 at 21:43

Darku, nie zauważyłam, sorki! A teraz dziękuję:)))

Małgorzata Krupińska-Nowicka

22 october 2011 at 22:04

Mnie to się zdarzyło, ale w trakcie pisania, być może było za wiele słów?

22 october 2011 at 23:08

Bardzo mi się podoba. Uważam, że wiersz jest minimalistyczny, na pewno nie jest przegadany. Jest formą krótki, jak nasz strach, który dotyczy umierania. Boimy się umierania, ale nie możemy o nim za długo myśleć, to po prostu zbyt przerażające. Dobrze skondensowane przesłanie. Trafia w punkt, słowa delikatne, dobrze dobrane. Żadna z zaproponowanych wersji nie odpowiada mi tak, jak pierwotna.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

22 october 2011 at 23:12

Dzięki yayme! Ja myślę, że każda z wersji ma coś w sobie, co jest najważniejsze dla danej osoby...:)))

22 october 2011 at 23:18

Refleksyjny, ale nie dołujący - i dobrze /takiego krótkiego zdania-podsumowania nie mogłem znaleźć, ale właśnie znalazłem/ Będę zaglądał częściej.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

22 october 2011 at 23:20

Zapraszam więc!

Małgorzata Krupińska-Nowicka

24 october 2011 at 19:10

Dziękuję wszystkim za szybki sondaż. Wracam do pierwotnej wersji. Nie znaczy to jednak, że sprawa tekstu jest definitywnie zamknięta, choć przyznaję, ze w takiej właśnie wersji wiersz był publikowany.

Andrzej Talarek

25 october 2011 at 18:21

taka śmierć jest nieciekawa, nietelewizyjna, za mało krwi, krzyków. nie umiera żaden celebryta, ot ktoś zwyczajny jak śmierć, czym zaciekawić media? teraz musi być wiele czerwieni, wiele słów, wiele obrazów. o, taka śmierć jest piękna. np Kadafi!czyż nie należy dążyć do pięknej śmierci, po której będą umierającego wspominać jeszcze na drugi dzień? a tak to co? cisza, Pan Bóg albo i nie. oczywiście żartuję, jeśli to żartem nazwać można. pozdrawiam

Małgorzata Krupińska-Nowicka

25 october 2011 at 18:33

Andrzeju, cóż, kiedy taka śmierć, choć może i nieciekawa jest najbardziej pospolita... Umieranie szybkie i efektowne dane jest jedynie niektórym z nas... A to, co potem, to już zależy i od naszego życia, i od naszego otoczenia... Pozdrawiam i dziękuję za komentarz.

28 october 2011 at 21:27

Ja nawet nie - umierania - byleby prędko ;)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

28 october 2011 at 21:37

Alutka, młodziutka jesteś, to i śmierć zapewne w dużej oddali. Tylko samobójcy wybierają sobie śmierć, ale tego nikomu nie życzę... Dzięki, Al!

28 october 2011 at 21:40

za MŁODZIUTKA dziękuję bardzo:) zdarzyło mi się umierać już - i jakoś się nie boję - na samobója jestem za tara:) buź

28 october 2011 at 21:40

*stara ;)

28 october 2011 at 21:43

no to szczęściara jesteś Alutka -masz już drugie życie ;)

2 november 2011 at 11:25

Dario - już dwie żółte kartki dostałam:)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

28 october 2011 at 21:53

Jak tu nie wierzyć w cuda...:))) A życie, po zwycięskich zmaganiach ze śmiercią to dar, który należy właściwie wykorzystać...;))) Zdrowia życzę, Alu!

5 november 2011 at 17:01

dziękuję - przyda się ;)

Anna Maria Magdalena

30 october 2011 at 12:45

piękny wiersz ..

Małgorzata Krupińska-Nowicka

30 october 2011 at 12:55

Dzięki An... Piszę dość ascetycznie, nie do każdego to trafia. Cieszę się, że Tobie się podoba.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

2 november 2011 at 17:15

O, dzięki, Xymo! :)))

6 november 2011 at 10:39

poruszył mnie ten wiersz, ponieważ identyfikuję się z peelką...

Małgorzata Krupińska-Nowicka

6 november 2011 at 12:30

Dzięki bardzo, ezo**. To dla mnie wiele znaczy. Zdrowia życzę, ez...

Małgorzata Krupińska-Nowicka

13 november 2011 at 15:58

Rzeźbo, dziękuję. Pisany z potrzeby serca, może dlatego trafił...:)))

Małgorzata Krupińska-Nowicka

15 november 2011 at 23:36

Kilka dni temu odkryłam Ranking Trumla. Nigdy wcześniej tam nie zaglądałam. Ze zdziwieniem stwierdziłam, że mój wiersz jest na trzecim miejscu (29 pkt), teraz zaś nie wiadomo jakim cudem ranking pokazuje, że tych punktów jest 23, co rzutuje na miejsce. Oczywiście nie jest to aż tak ważne, na którym jest się miejscu. Nie powiem, miło jest być niemal na szczycie. Po raz pierwszy udało mi się być tak wysoko i może nigdy więcej tak nie będzie. Ale coś jest nie tak chyba? Albo tu, albo tam...

24 november 2011 at 19:45

coś mi się zdaje że był na samym szczycie- owy ranking jest aktualny przez miesiąc od publikacji utworu potem punkty maleją i wiersz znika z listy -tak by nowe znowu zaistniały --to dziwne ten wiersz ma coś w sobie i często do niego wracam a to wyjątek bo ja nie lubię "krótkich " że tak powiem wierszy -ten bardzo bardzo lubię :)))

Małgorzata Krupińska-Nowicka

24 november 2011 at 22:08

Tak, masz rację Darku, byłam zaskoczona...:))). Nie wiedziałam, że tak się to odbywa, teraz już wszystko jest jasne. Miłe, że wiersz ci się podobał, chociaż raczej nie mamy wpływu na tego typu wybory. Serdeczności...:)))

30 november 2011 at 14:51

Trafione w sedno myśli, gdy człowiek nie może zasnąć a noc dłuży się...

Janusz Opyrchał

30 november 2011 at 14:58

Czytałem opowiadania tych, co na drugą stronę się wybierali. Ponoć nie umierali sami, zawsze ktoś im towarzyszył...ale może jest inaczej...? Nie wiem, nie umierałem. Wiersz jest taki dławiący krtań, przeto więcej nie śmiem pisać...

2 december 2011 at 19:37

Mam zupełnie podobnie... Boję sie umierania. Tekst b. mi się podoba.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

2 december 2011 at 20:19

Trudny temat... Dzięki za lekturę...:)))

5 december 2011 at 23:30

podoba mi się tekst. wypływa z niego magia mimo nostalgii.

Małgorzata Krupińska-Nowicka

12 january 2012 at 20:33

Jaśmin(ko), cieszę się, że mimo wszystko wiersz przypadł Ci do gustu :)

Leszek Lisiecki

7 december 2011 at 22:46

Trafiasz w sam środek myśli. Niesamowicie...

7 december 2011 at 22:52

sedno...prosto, świetnie choć przez to przerażająco Nic o tym nie wspominasz, ale ciekaw jestem do jakiego momentu towarzyszy nadzieja

11 january 2012 at 23:29

2 w 1,śliczne i smutne..za duzo czarnych myśli siedzi w Twojej głowie,prawda? Chciałabyś pomóc wszystkim a nie potrafisz samej sobie....Pisz dalej,to wciąga w dół w czarną dziurę i jest niebezpieczne ale pomaga. Pozdrawiam cieplutko

Małgorzata Krupińska-Nowicka

12 january 2012 at 20:37

saro1878 na wiele spraw nie mamy wpływu. Czasem coś przygniecie. Na chwilę lub na zawsze... Dzięki saro, że byłaś :)

23 january 2012 at 15:19

wróciłam tu znowu, by w spokoju zastanowić się - czego się boję...

Małgorzata Krupińska-Nowicka

23 january 2012 at 15:33

Magdaleno, miło, że zajrzałaś... Wiersz jest już jakiś czas na portalu, tym bardziej miło, że ktoś czyta nie tylko to, o co akurat sięgnąć najłatwiej. Ciepluchy :)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

25 january 2012 at 14:19

:)

8 february 2012 at 15:33

zabrałam do ulubionych

Małgorzata Krupińska-Nowicka

21 may 2012 at 20:32

Dzięki! Dopiero się dowiedziałam :)

21 may 2012 at 20:28

Mam te same odczucia. Pozdrawiam:)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

21 may 2012 at 20:32

Joha, cieszę się, że udało nam się porozumieć :)

21 may 2012 at 20:36

dokładnie, ten sam lęk mam